Σεμινάριο “Το Κλειδί για τον Νόμο της Έλξης”

 

• Ποιο είναι το καλύτερο βήμα που μπορείς να κάνεις ΣΗΜΕΡΑ?

Από αύριο απομένουν μόνο 50 περίπου ημέρες για να τελειώσει το 2014. Μόνο 50 ημέρες από αυτό τον χρόνο !

• Τι σκέφτεσαι να κάνεις για να τις εκμεταλλευτείς?

Αλήθεια , γνωρίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να μιλάνε για την επόμενη χρονιά από τα τέλη Νοεμβρίου , αρχές Δεκεμβρίου, χωρίς να έχουν καταλάβει γιατί ό,τι είχαν στο μυαλό τους να κάνουν , δεν έγινε, όποιους στόχους έβαλαν , τους ξέχασαν ή τους έχασαν στην πορεία , δεν ξέρουν τι να κάνουν για την χρονιά που έρχεται…

Θα είναι το ίδιο άσχημη με την προηγούμενη?

Άκου τι ξέρω εγώ (και πρέπει να με εμπιστευθείς σε αυτό που θα σου πω…) Δεν έχει καμία απολύτως σημασία πόσο άσχημη η δύσκολη είναι η τωρινή σου κατάσταση.

ΓΙΑΤΙ…?

ΜΠΟΡΕΙΣ πραγματικά να την αλλάξεις, κάνοντας τα σωστά βήματα, ένα βήμα την φορά, κάθε φορά, κάθε μέρα.

ΣΚΕΨΟΥ ΣΟΒΑΡΑ!

Ποιο είναι το καλύτερο βήμα που μπορείς να κάνεις ΣΗΜΕΡΑ για να αλλάξεις το ΑΥΡΙΟ σου?

Ελάτε στο Σεμινάριο  “ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ” και μάθετε πως το σύμπαν μπορεί να σας δώσει ο,τι επιθυμείτε , αρκεί να μάθετε πως να το ζητάτε!!!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΝΙ-ΒΟΟΚ -9 ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ

 

''ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ''!!

Πως να πάρεις περισσότερο από αυτό που θέλεις και λιγότερο από αυτό δεν θέλεις

Εμπρός! Φέρε το στο φως!

Ποιος είναι ο σωστός τρόπος να αντιμετωπίσεις τα προβλήματά σου; Να στεναχωριέσαι; Να ανησυχείς για αυτά; Να παραπονιέσαι και να τα καταριέσαι ελπίζοντας να εξαφανιστούν; Αν θέλεις να είσαι ανήσυχος και στρεσαρισμένος για την υπόλοιπη ζωή σου τότε, ναι.

Εκτός αν δεχτείς ότι έτσι είναι η ζωή, «δύσκολη», και περιφέρεσαι εξουθενωμένος όλη τη μέρα, κουβαλώντας το φορτίο και νιώθοντας μίζερα; Αν θέλεις να είσαι δύσθυμος και πεσμένος όλη την ώρα τότε, ναι. Αν κανένας από αυτούς τρόπους δεν σου πάει, να μια άλλη ιδέα για σένα:

Όποτε αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα, μικρό ή μεγάλο, δες το σαν πρόκληση. Υιοθέτησε την «Για φέρε το να δούμε» συμπεριφορά.

Η « φέρε το να δούμε» συμπεριφορά λέει:

- Η ζωή δεν είναι για τους λαπάδες.

- Η ζωή είναι για να κερδίζεις γαλόνια

- Κάθε πρόκληση ή πρόβλημα είναι μια ευκαιρία για εξέλιξη.

- Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό

Κάθε φορά που η ζωή θα φέρνει κι από μια δύσκολη κατάσταση, πρέπει να την αντιμετωπίζεις στα ίσια και να λες στον εαυτό σου. «Για φέρε το να δούμε»!

Μπορεί να ακούγεται λίγο περίεργος αυτός ο τρόπος για ν’ αντιμετωπίζει κανείς τα προβλήματά του, αλλά εγγυάται να αυξήσει τις πιθανότητες επιτυχίας. Λέγοντας αυτά τα λόγια ξανά και ξανά θα πυροδοτήσετε τις θετικές, αποφασιστικές και εποικοδομητικές σκέψεις που απαιτούνται για να λυθούν τα προβλήματα και οι προκλήσεις.

Μόνο εσείς μπορείτε να αποφασίσετε ποια αντίδραση θα έχετε σ’ αυτά που θα σας συμβαίνουν. Εσείς διαλέγετε αν θα δείτε κάτι σαν ευκαιρία να αναδείξετε τα αληθινά σας χρώματα ή σαν σημάδι πως θα έπρεπε απλά να παραιτηθείτε.

    Κάθε φορά που αισθάνεστε να πνίγεστε είναι εύκολο να παραιτηθείτε και να οπισθοχωρήσετε. Αλλά η «φέρε το να δούμε» στάση, σας κάνει να αισθάνεστε καλύτερα για την κατάσταση.

Δοκιμάστε το την επόμενη φορά που θα αισθανθείτε αξιολύπητοι. Ισιώστε την πλάτη, χαμογελάστε στον εαυτό σας και πείτε: «ΓΙΑ ΦΕΡΕ ΤΟ ΝΑ ΔΟΥΜΕ»!

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΝΙ-ΒΟΟΚ ΤΗΣ ΚΑΤΕΡΙΝΑΣ -9 ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΑ ΒΗΜΑΤΑ

 

''ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ''!!

Πως να πάρεις περισσότερο από αυτό που θέλεις και λιγότερο από αυτό δεν θέλεις

Υπευθυνότητα κι αυτοδυναμία

Για τους περισσότερους ανθρώπους να έχουν ελευθερία και να ελέγχουν τη ζωή τους είναι πολύ σημαντικό. Όλοι ξέρουμε πόσο σπουδαίο είναι να έχουμε την ικανότητα να παίρνουμε αποφάσεις και τη δύναμη να επιλέγουμε. Φυσικά αυτό που οι περισσότεροι από μας ξεχνάμε είναι ότι, για να έχουμε ελευθερία και τον έλεγχο της ζωής μας απαιτείται ένα υψηλό επίπεδο υπευθυνότητας και αυτάρκειας.

Συχνά ο καλύτερος τρόπος να εξακριβώσεις πόσο είσαι «ελεύθερος», είναι να δεις πόσες ευθύνες μπορείς να δεχτείς για να αναλάβεις. Ο καθένας μας γεννιέται απολύτως εξαρτώμενος από άλλους, συνήθως τους γονείς μας. Όσο είμαστε παιδιά κάθε κομμάτι της ζωής μας προαποφασίζεται και καθοδηγείται.

Δεν χρειάζεται να βρούμε μόνοι μας την τροφή μας, το ρουχισμό και τη στέγη. Δεν αποφασίζουμε αν θα πάμε στο σχολείο. Κάθε τι που κάνουμε και κάθε τι που είμαστε είναι αποτέλεσμα αυτού που κάνουν άλλοι για μας. Όταν ενηλικιωνόμαστε αρχίζουμε να παίρνουμε όλο και περισσότερη από αυτήν την ευθύνη επάνω μας. Μερικοί από μας την αναλαμβάνουμε ανυπόμονα και χαιρόμαστε την ελευθερία που συνεπάγεται. Άλλοι ωστόσο, έχουμε την τάση να προσπαθούμε να αποφύγουμε  αυτό που σημαίνει να είσαι ενήλικας.

Να τρεις ωραίοι τρόποι για περισσότερη υπευθυνότητα:

1)Υπενθυμίστε στον εαυτό σας

Ο καλύτερος τρόπος για να διατηρήσετε υψηλά επίπεδα υπευθυνότητας στη ζωή σας είναι να το υπενθυμίζετε συνεχώς στον εαυτό σας. Μπορείτε να πείτε κάτι απλό όπως «αυτό είναι δική μου ευθύνη» ή «είμαι υπεύθυνος».Κάνοντάς το, πυροδοτείτε ένα βαθύτερο κομμάτι του χαρακτήρα σας και γίνεστε περισσότερο αυτοδύναμοι.

2) Συνειδητοποιήστε ότι η ελευθερία ταυτίζεται με την υπευθυνότητα

Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν πολλή ελευθερία στη ζωή τους αλλά ξεχνούν ότι για να είναι κανείς αληθινά ελεύθερος και να έχει τον έλεγχο, χρειάζεται να πάρει και πολλές ευθύνες. Σκεφτείτε όταν φύγατε από το σπίτι σας: Για πρώτη φορά ήσασταν το αφεντικό στη ζωή σας. Και σαν αποτέλεσμα της καινούργιας κατάστασης έπρεπε επίσης να είστε ο σεφ, ο λαντζέρης, κι αυτός που πληρώνει. Συνειδητοποιήστε ότι όταν δέχεστε την ανάληψη ευθυνών για σας και για τη ζωή σας, ενεργοποιείτε μια ροή περισσότερης ελευθερίας και επιλογών.

3) Παραδεχτείτε τα λάθη σας

Ένα από τα μοιραία ελαττώματα των περισσότερων ανθρώπων είναι η προσπάθεια να κρύψουν τα λάθη τους. Σκέφτονται ότι επειδή «τα έχουν κάνει χάλια» αυτό θα τους προξενήσει προβλήματα. Τις περισσότερες φορές θα προσπαθήσουν να κρύψουν τα λάθη τους λέγοντας ψέματα, υπεκφεύγοντας ή κατηγορώντας άλλους. Αυτό που πραγματικά κάνουν είναι να φαίνονται ανόητοι και αναξιόπιστοι. Από αυτήν τη στιγμή πάρτε απόφαση να αντιμετωπίσετε τα λάθη σας και να μάθετε από αυτά. Παραδεχόμενοι ένα λάθος αυτόματα γίνεστε πιο υπεύθυνοι.  Αν υπάρχει κάποιο πεδίο στη ζωή σας όπου θα μπορούσατε να πάρετε περισσότερες ευθύνες κάντε το («Για φέρε το να δούμε») και θα νιώσετε αμέσως πιο δυνατοί και κυρίαρχοι της κατάστασης.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ' Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ

Συνέχεια Μέρος 11ο

Η Επιστροφή των Διδύμων
Αυτή την κατάσταση αντίκρισαν ο Δημήτρης και ο Διονύσης όταν επέστρεψαν σπίτι. Αφού βρήκαν το σπίτι άδειο, περπάτησαν γρήγορα στο οικογενειακό παντοπωλείο όπου έμειναν άναυδοι μπροστά στο παράθυρο, στην θέα του μεγαλύτερου αδερφού τους να κλαίει μεθυσμένου πάνω από το γραφείο του. Χτύπησαν το παράθυρο και τελικά ο Δαμιανός σηκώθηκε να τους ανοίξει.
Οι δίδυμοι ρώτησαν τον αδερφό τους τι πήγαινε στραβά, και που βρισκόταν ο πατέρας τους. Ο Δαμιανός διηγήθηκε την εκδοχή του για το τι συνέβη από τότε που έφυγαν. Κατηγόρησε τον πατέρα του ότι έδωσε δωρεάν εμπόρευμα με κακούς όρους, ότι τον άφησε μόνο να τα βγάλει πέρα, και ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι η ξηρασία θα χτυπούσε. Κατηγόρησε τους αγρότες ότι αθέτησαν τις υποσχέσεις τους στην επιχείρηση και την κατέστρεψαν, καθώς και τους υπαλλήλους ότι έκλεψαν τα λεφτά της οικογένειας και έφυγαν, και τέλος το νέο μεγάλο παντοπωλείο για αθέμιτο ανταγωνισμό.
«Και τι έκανες για όλα αυτά;», ρώτησε ο Διονύσης, ευγενικά και με ενδιαφέρον.
«Ανέλυσα την κατάσταση, αν και όσο ανακάλυπτα τα προβλήματα και το ποιοι έφταιγαν, τόσο χειρότερα γίνονταν τα πράγματα», απάντησε ο Δαμιανός.
«Και τι έκανες μετά;», ρώτησε ο Δημήτρης.
«Διάλεξα ποιους έπρεπε να απολύσω και τους απέλυσα, και τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα», απάντησε ο Δαμιανός.
«Και τι θέλεις αντ’ αυτού;», ρώτησε ο Διονύσης.
«Δεν ξέρω. Δεν θέλω να συνεχιστεί αυτό. Το παντοπωλείο θα κλείσει και εγώ θα πρέπει να βγω έξω στον άδικο κόσμο και να δουλέψω για κάποιον άλλο. Κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει, το ίδιο και εσείς – κανείς από τους δυο σας δεν ξέρει τίποτα για το παντοπωλείο», πρόσθεσε ο Δαμιανός, κάπως αυτάρεσκα.

Τα αδέρφια κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε νόημα να μιλάνε στον Δαμιανό από τη στιγμή που ήταν μεθυσμένος και έβλεπε μόνο τις αρνητικές συνέπειες της κατάστασης.

Αποφάσισαν να πάνε στο σπίτι του γιατρού και να δούνε τον πατέρα τους. Αυτό που είδαν τους σόκαρε. Ο δυναμικός άνθρωπος που θυμόντουσαν είχε μετατραπεί σε ένα εντελώς διαφορετικό άτομο: μικρός, ωχρός, πικρός, και απελπισμένος. Το μόνο για το οποίο μπορούσε να μιλήσει ήταν το πώς απέτυχε και το πώς τον απογοήτευσαν οι άλλοι. Τα αδέρφια αποφάσισαν να τον αφήσουν να ξεκουραστεί, να κάνει ένα διάλειμμα, και να σκεφτούν ποια θα είναι η επόμενη τους κίνηση.

Το Σχέδιο
Περπάτησαν προς ένα κοντινό πανδοχείο και παρήγγειλαν γεύμα. Καθώς τακτοποιήθηκαν και πίνανε το ζεστό τους τσάι, ο Διονύσης είπε, «Τώρα που μιλήσαμε και στον Δαμιανό και στον πατέρα, και γνωρίζουμε την κατάσταση από κάθε πλευρά, πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να βοηθήσουμε την οικογένεια μας να βγει από αυτή την δύσκολη θέση. Φαίνεται ότι θα πρέπει να παρατείνουμε την διαμονή μας εδώ μέχρι να βρούμε τι θα κάνουμε. Ας χρησιμοποιήσουμε ότι μάθαμε στα ταξίδια μας σχετικά με το τι θέλουμε».

Ο Δημήτρης αποκρίθηκε, «Λοιπόν, θέλουμε ο πατέρας μας να είναι υγιής και χαρούμενος, όπως ήταν πριν από αυτό το χάλι. Θέλουμε ο αδερφός μας ο Δαμιανός να κόψει το ποτό και να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο της κατάστασης, και θέλουμε να τους βοηθήσουμε να καταστρώσουν ένα σχέδιο για να σωθεί το παντοπωλείο».
«Και να είναι επιτυχημένη, έχει δεν έχει ξηρασία», πρόσθεσε ο Διονύσης. «Φυσικά, δεν μπορούμε να τους αναγκάσουμε να κάνουν οτιδήποτε, αλλά μπορούμε να τους επηρεάσουμε. Πώς θα το κάνουμε λοιπόν; Όπως είπαμε όταν συναντηθήκαμε κατά την επιστροφή μας εδώ, και οι δύο θα θέλαμε να μετακομίσουμε εδώ και να κάνουμε οικογένεια. Οπότε θα θέλαμε να έχουμε και ένα παντοπωλείο που θα ευημερεί ώστε να μπορούμε να έχουμε ένα μερίδιο στην επιχείρηση».

«Τι καλό θα κάνει αυτό για εμάς;».
«Πρώτα απ’ όλα θα έχουμε σώσει το παντοπωλείο που χτίστηκε από τον παππού μας, καθώς και τα μέσα συντήρησης και την υπόληψη του αδερφού και του πατέρα μας. Επίσης, θα αποδείξουμε ότι μάθαμε κάτι όσο ήμασταν μακριά. Θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση σαν μία πρόκληση η οποία θα μας κάνει δυνατότερους, θα μας βοηθήσει να καταφέρουμε περισσότερα στη ζωή μας, και θα μας δώσει μία ευκαιρία να διδάξουμε την στρατηγική σκέψης, την οποία μάθαμε, στην υπόλοιπη οικογένεια, κάτι το οποίο θα τους κάνει πιο υγιείς και χαρούμενους για πολλές γενιές», απάντησε ο Διονύσης.
«Τότε, ας φανταστούμε ότι έχουμε πετύχει το στόχο μας. Πώς θα ξέρουμε ότι πετύχαμε;», ρώτησε ο Δημήτρης.
«Θα έχουμε σταθεροποιήσει το παντοπωλείο και θα έχουμε μια ομάδα από χαρούμενος και αφοσιωμένους υπαλλήλους», απάντησε ο Διονύσης.
«Πώς θα φτάσουμε ΕΚΕΙ;», ρώτησε ο Δημήτρης.
«Πώς πρέπει, δηλαδή, να κινηθούμε για να τα πετύχουμε όλα αυτά; Με άλλα λόγια, ‘Που είναι το ΕΚΕΙ, ακριβώς;’».

Ο Διονύσης σκέφτηκε για ένα λεπτό. «Λοιπόν, πρώτα πρέπει να διδάξουμε στον Δαμιανό τις τέσσερις νέες μας ερωτήσεις. Θα πρέπει να τον συναντήσουμε το πρωί, να του προτείνουμε το σχέδιο και να θέσουμε και να ξανά θέσουμε τις ερωτήσεις. Θα χρειαστεί υπομονή και επανάληψη. Μπορεί να μη το καταλάβει στην αρχή, ειδικά αφού είναι τόσο θλιμμένος».
Ο Δημήτρης πετάχτηκε, «Ξέρω! Μπορούμε να του διηγηθούμε τις δικές μας ιστορίες, πώς ο καθένας μας έφτασε στο να μάθει τα ερωτήματα, πώς άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μας, και πώς καταφέραμε και οι δύο να πετύχουμε αφού είχαμε εξασκηθεί αρκετά. Το ξέρει ότι δεν θα του λέγαμε ποτέ ψέματα. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να δει ότι ευημερούμε, οπότε θα μπορέσει να μας πιστέψει!».
Ο Διονύσης συμφώνησε και πρόσθεσε, «Δεύτερον, πρέπει να βοηθήσουμε τον πατέρα μας. Η αρρώστια του είναι μεν σωματική, άλλα η ψυχολογική του κατάσταση σίγουρα συνεισφέρει σε αυτήν. Κατηγορεί μονίμως τον εαυτό του, ξαναζώντας τις προηγούμενες εμπειρίες που του προκάλεσαν πόνο, και νιώθει απαίσια ξανά και ξανά.
Τίποτα από αυτά δεν βελτιώνει την κατάσταση του. Πρέπει πρώτα να του μάθουμε πώς να σκέφτεται για την αρρώστια, και να τον πείσουμε να διαλέξει πώς θέλει να ζήσει τη ζωή του, και μετά πρέπει να φέρουμε τον Δαμιανό και τον πατέρα κοντά για να μάθουν να δουλεύουν σαν ομάδα».
«Αυτό ακούγεται σαν κάτι που μπορεί να γίνει, παρόλα αυτά, κάποια πράγματα με προβληματίζουν. Πρώτον, πώς θα πείσουμε τον αδερφό και τον πατέρα μας ότι πρέπει να σκέφτονται διαφορετικά. Λέγοντας το απλά δεν θα βοηθήσει – έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή με τον παλιό τρόπο σκέψης τους. Εδώ που τα λέμε, εδώ είναι που τον μάθαμε κι εμείς», είπε ο Δημήτρης.
Ο Διονύσης έκανε μία μικρή παύση. «Λοιπόν, αν μπορούμε εμείς να μάθουμε έναν νέο τρόπο σκέψης τότε μπορούνε και αυτοί. Πιστεύω ότι θα είναι πρόθυμοι, μόλις τους δείξουμε όλα τα οφέλη του να αλλάζεις τον τρόπο σκέψης σου. Και οι δυο τους βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, οπότε νομίζω ότι θα είναι αρκετά απελπισμένοι ώστε να ακούσουν και να μάθουν ένα νέο και καλύτερο τρόπο, όπως ήμασταν κι εμείς».
«Αυτό ακούγεται σαν ένα πολύ καλό σχέδιο», είπε ο Δημήτρης ενθουσιασμένος. «Τώρα μένει να δούμε πόσο επιτυχημένοι θα είμαστε στο να δώσουμε στον πατέρα και στον Δαμιανό να καταλάβουν και να συμφωνήσουν με αυτό. Νομίζω θα συμφωνήσουν πως ό,τι κάνανε δεν δουλεύει και θα είναι πρόθυμοι να μάθουν κάτι καινούριο».

Όταν θα είναι Έτοιμοι
Ήταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή, που ο Διονύσης θυμήθηκε τα λόγια της γριάς γυναίκας. «Δεν είναι το τι θα κάνω εγώ για εσένα, αλλά το τι θα κάνεις εσύ για τον εαυτό σου». Ο Δημήτρης θυμήθηκε το καφέ πουλάκι και τον αετό να λένε κάτι παρόμοιο, και αμφότεροι οι αδερφοί θυμήθηκαν την απροθυμία των δασκάλων τους να τους αποκαλύψουν τις ερωτήσεις πριν να είναι έτοιμοι να ακούσουν.
Συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τον πατέρα τους ή τον αδερφό τους, αλλά ότι μπορούν να κάνουν τις ερωτήσεις όταν αυτοί ήταν έτοιμοι και πρόθυμοι να τις ακούσουν. Με υπομονή και επιμονή, ο πατέρας και ο αδερφός τους θα έβλεπαν τελικά τις νέες προοπτικές, όπως είχαν κάνει ο Δημήτρης και ο Διονύσης. Και με μεγάλη αποφασιστικότητα τα δύο αδέρφια ξεκίνησαν να αλλάξουν τα πράγματα που μπορούσαν να αλλάξουν, και προσκάλεσαν τον πατέρα και τον αδερφό τους να μεταμορφωθούν μαζί τους.

Και Ζήσανε Αυτοί Καλά κι Εμείς Καλύτερα
Λίγο καλόπιασμα χρειάστηκε, και ο Δαμιανός και ο Δανιήλ κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους, λίγο πολύ όπως ο Διονύσης και ο Δημήτρης είχαν κάνει. Και εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, ήδη γνωρίζεις για το χαρούμενο τέλος που συνοδεύει αυτή την ιστορία, όπως και κάθε παραμύθι που έχει γραφτεί από τότε που χάραξε ο χρόνος. Σε αυτό το παραμύθι όμως, δεν υπάρχουν λευκά άλογα ή βασιλικές γιορτές. Ούτε βάτραχοι που έγιναν πρίγκιπες. Μερικές φορές, τα πιο χαρούμενα από τα ζήσανε-αυτοί-καλά-κι-εμείς-καλυτέρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία αλλαγή στον τρόπο σκέψης.

ΤΕΛΟΣ!

 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ' Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ Συνέχεια "Μέρος 7ο"

Δημιουργώντας τον Κόσμο σύμφωνα με τον Τρόπο που Σκεπτόμαστε

Καθώς πλησίαζαν το πρώτο χωριό, ο Δημήτρης αναγνώρισε την στροφή του μονοπατιού και τους βράχους της πλαγιάς. «Ε! Πέρασα από εδώ νωρίτερα», είπε στον κ. Αετό. «Οι άνθρωποι δεν ήταν φιλικοί και θερμοί. Κάνεις δεν μου αφιέρωσε λίγο χρόνο.»

Τους μίλησες, ή μόνο χαμογέλασες;» ρώτησε ο αετός.

«Μα φυσικά όχι», είπε ο Δημήτρης. «Ήμουν ένας ξένος, απλώς ένα επισκέπτης στην πόλη τους. Αυτοί έπρεπε να πάρουν πρωτοβουλία και να είναι φιλικοί μαζί μου από την αρχή. Έπρεπε να δουν ότι κρύωνα και πεινούσα, και παρόλα αυτά ούτε ένας από αυτούς δεν μου έριξε μια δεύτερη ματιά, πόσο μάλλον μου προσέφερε μια μπουκιά φαγητό, ένα ποτήρι νερό, ή ένα ζεστό μέρος να ξαποστάσω! Όλα τα χωριά και οι κάτοικοι τους είναι το ίδιο: εχθρικοί και αδιάφοροι… εκτός, φυσικά, από το δικό μου χωριό. Όλοι γνώριζαν εμένα και την οικογένεια μου εκεί, ήταν φιλικοί και μας συμπαραστέκονταν. Αυτό το χωριό δεν έχει καμία σχέση με το δικό μου, και σίγουρα δεν είναι ένα μέρος όπου θα ήθελα να ζήσω».

«Ένα λεπτό», προειδοποίησε ο αετός. «Το μόνο που ακούω από εσένα είναι αυτό που ονομάζω ‘σκέψεις μομφής’.Καθόλου παράξενο λοιπόν το ότι δεν βρήκες κάποιο χωριό να σου αρέσει – είχες ήδη αποφασίσει ότι όλα τα χωριά και οι άνθρωποι δεν θα σε δεχτούν, οπότε αυτό ήταν και το μόνο που έβλεπες. Σύμφωνα με την ιστορία σου, η εντύπωση που δίνεται είναι πως ό,τι συνέβη εδώ ήταν φταίξιμο κάποιου άλλου.»

Ο Δημήτρης κατσούφιασε. «Ήταν.»
«Ας ξαναπάμε πίσω στο μάθημα, λοιπόν» είπε ο αετός, καταπνίγοντας ένα ελαφρύ αναστεναγμό. «Τι επιθυμείς;»

«Σου είπα ήδη. Επιθυμώ ένα ωραίο χωριό να εγκατασταθώ, μια δουλεία, μια γυναίκα να ερωτευτώ, να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια.»

«Πώς περιμένεις να βρεις ένα ωραίο χωριό αν πλησιάζεις το κάθε ένα με την προδιάθεση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι; Ότι δεν σε συμπαθούν και ότι είναι εχθρικοί και αδιάφοροι. Δεν κάνεις καμία προσπάθεια να είσαι φιλικός από την αρχή, να χαμογελάσεις, να κάνεις ερωτήσεις, ή ακόμα και να ζητήσεις κάτι το οποίο θέλεις. Περιμένεις να σε φροντίσουν οι άλλοι, και το χειρότερο, να διαβάσουν το μυαλό σου! Τι σόι βλακείες είναι αυτές;»Για ακόμη μια φορά ο κ. Αετός κοίταξε τον Δημήτρης μέσα στα μάτια. «Πώς πάει η μέθοδος σου λοιπόν;»

«Με ρωτάς αν παίρνω αυτό που θέλω; Ε, όχι. Δεν πάει καθόλου καλά, υποθέτω», είπε ο Δημήτρης σκεπτικά.

«Αλλά έτσι είναι ο κόσμος. Δεν μπορώ να τον αλλάξω.»
Ο κ. Αετός τον κοίταξε αυστηρά αλλά στοργικά. «Μην είσαι τόσο σίγουρος για αυτό νεαρέ!»

«Πάντως δεν συνέβη μέχρι τώρα!» φώναξε ο Δημήτρης.

Τι Θέλεις εναντίον Τι Δεν Θέλεις
Ο αετός τότε αποφάσισε να αλλάξει την προσέγγιση του και είπε, «Δημήτρη, θυμάσαι όταν εγώ και το καφέ πουλάκι μιλούσαμε για έναν άλλο τρόπο σκέψης; Λοιπόν, κάτι τέτοιο δεν σημαίνει να θέσεις στον εαυτό σου αυτές τις ερωτήσεις μόνο μια φορά. Σημαίνει να τις ρωτάς συνεχώς ώστε να σε βοηθήσουν να συγκεντρωθείς στο τι θέλεις κάθε στιγμή της ζωής σου. Όταν θέτεις και απαντάς αυτές τις ερωτήσεις, λες στον εγκέφαλο σου τι να προσέξει, καθώς ο εγκέφαλος σου έχει τη δυνατότητα να εστιάζει σε λίγα πράγματα κάθε φορά. Όταν λες στον εγκέφαλο σου τι δεν θέλεις, αυτό είναι και το πράγμα στο οποίο πάνω εστιάζει. Όλα τότε γίνονται αρνητικά. Αν το μόνο που θέλεις είναι να μην έχεις εχθρικούς ανθρώπους στη ζωή σου, αυτοί θα υπάρχουν οπουδήποτε και να κοιτάξεις! Αυτό λοιπόν, είναι ένα μικρό τεστ για να δούμε αν άκουγες. Τι θα έπρεπε να κάνεις αντί να λες στον εαυτό σου (και στον εγκέφαλο σου) τι δεν θέλεις;»

«Δεν ξέρω», απάντησε ο Δημήτρης. «Στον εαυτό μου λέω πάντα αυτό που δεν θέλω, γιατί με αυτό τον τρόπο προστατεύω τον εαυτό μου, καθώς έτσι βρίσκομαι σε επιφυλακή. Έτσι, δεν μπορούν να με ξεγελάσουν ή να με πληγώσουν.»

«Ας σε ρωτήσω πάλι, λοιπόν: λειτουργεί καλά αυτή η τεχνική; Έχει κρατήσει τον πόνο και την εξαπάτηση μακριά από τη ζωή σου;» ρώτησε ο κ. Αετός.

«Ξέρεις, νομίζω πως δεν το έκανε… αλλά νόμιζα ότι θα το κάνει. Απλά αυτός ήταν ο τρόπος που έμαθα για να προστατεύω τον εαυτό μου ενώ μεγάλωνα», απάντησε ο Δημήτρης.

«Μου φαίνεται ότι χρειάζεσαι κάποια νέα εργαλεία για να σε βοηθήσουν να προστατευτείς, Δημήτρη», είπε ο αετός. «Είσαι πρόθυμος να τα δεχτείς; Σου εγγυώμαι ότι θα αλλάξουν δραματικά τον τρόπο που σκέφτεσαι για πάντα. Αν είναι να σε βοηθήσω, τότε πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι τι δεν θέλεις. Αυτή τη στιγμή αυτός είναι εξ ορισμού ο τρόπος σκέψης σου. Θα χρειαστεί λίγη δουλειά για να ορίσουμε έναν νέο τρόπο. Δέχεσαι μια τέτοια πρόκληση;»

Ο Δημήτρης ήταν δύσπιστος. «Προσπαθείς να μου πεις ότι απλά με το να σκέφτομαι τι θέλω, θα αλλάξω τον κόσμο μου; Δεν έχω τέτοια δύναμη. Μη ξεχνάς ότι είμαι αποτυχημένος και βλάκας», είπε ο Δημήτρης ηττημένος.
Ο κ. Αετός απάντησε, «Κατά κάποιο τρόπο, ναι, αυτό σου λέω, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα δημιουργήσεις κάτι καινούριο – απλά θα αρχίσει να προσέχεις αυτά που ήδη υπάρχουν. Βλέπεις, ξέρω ότι στην ζωή υπάρχουν καλά και κακά πράγματα. Είναι όλα εκεί συγχρόνως. Η εμπειρία που έχω από τον κόσμο γύρω μου καθορίζεται από το πού στρέφω την προσοχή μου. Τις περισσότερες φορές προσέχω αυτό που έχω προγραμματίσει τον εγκέφαλο μου να προσέχει. Πάρε την περίπτωση σου, για παράδειγμα. Λες συνεχώς στον εαυτό σου αυτό που δεν θέλεις, και έτσι ο εγκέφαλος αυτόματα διαλέγει μόνο αυτό. Από τη στιγμή που μπορείς να συγκεντρωθείς σε λίγα πράγματα κάθε φορά, εσύ προσέχεις τα κακά πράγματα, λες στον εαυτό σου ότι αυτό είναι ό,τι υπάρχει, και μετά δημιουργείς (ή ενισχύεις) την πεποίθηση αυτή.Στην περίπτωση σου, αυτός είναι ο λόγος που πιστεύεις ότι όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί. Την ίδια στιγμή συμβαίνουν καλά και θετικά πράγματα γύρω σου, αλλά εξαιτίας της αρνητικής στάσης σου, δεν είσαι σε θέση να δώσεις σημασία σε αυτά. Δεν θα ήθελες να αρχίσεις να παρατηρείς τα καλά πράγματα αντί των κακών;»

«Θα ήθελα κάτι τέτοιο, αλλά δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Έχεις κάποια συμβουλή;» ρώτησε ο Δημήτρης ένθερμα.

«Ω, μα ήδη άρχισες», είπε ο αετός σοφά. «Όταν απάντησες στις ερωτήσεις μου σχετικά με το τι θέλεις, τι θα σου έδινε αυτό, πώς θα το ξέρεις όταν θα το έχεις αποκτήσεις και θα έχεις φτάσει πραγματικά εκεί, όταν απάντησες σε αυτά λοιπόν, είχες ήδη αρχίσει να εκπαιδεύεις το μυαλό σου να κοιτάει τα καλά πράγματα στη ζωή.»

«Μου φαίνεται αρκετά εύκολο κάτι τέτοιο. Είσαι σίγουρος ότι θα δουλέψει;»

«Δουλεύει για ‘μένα, το καφέ πουλάκι και εκατοντάδες άλλους. Απλά εξαρτάται από το αν είσαι ή όχι διατεθειμένος να χρησιμοποιήσεις τις ερωτήσεις για όλες τις πλευρές της ζωής σου, ξανά και ξανά, μέχρι να γίνουν ο αυτόματος τρόπος σκέψης σου, άσχετα με τις συγκυρίες στις οποίες θα βρίσκεσαι κάθε φορά. Τι θέλεις να κάνεις, λοιπόν;»

«Θέλω να αλλάξω τη ζωή μου εδώ και τώρα», είπε ο Δημήτρης. «Ας αρχίσουμε.»

«Επίτρεψε μου λοιπόν να βεβαιωθώ ότι ακόμα θέλεις αυτά που είπες ότι θέλεις νωρίτερα. Είπες ότι επιθυμείς να βρεις ένα ωραίο χωριό, να βρεις μια ασχολία που σου αρέσει, να βγάλεις χρήματα, να βρεις μια γυναίκα που θα θέλεις να παντρευτείς, να κάνεις οικογένεια και να ζήσεις χαρούμενα για το υπόλοιπο της ζωής σου. Σωστά;»

«Ναι, μου αρέσουν πολύ όπως ακούγονται όλα αυτά, και θέλω να ξεκινήσω αμέσως. Αρκετά σπατάλησα τη ζωή μου. Μπορούμε να βρούμε ένα άλλο χωριό; Είμαι έτοιμος!»

«Ακολούθησε με» είπε ο κ. Αετός, ενώ ξεκίνησε να πετάξει. «Θα πρέπει να περπατάς γρήγορα για να μη μείνεις πίσω.»

Στο Χωριό
Προς το τέλος της ημέρας έφτασαν σε ένα ευχάριστο χωριό. Ο Δημήτρης αυτή τη φορά μπήκε με διαφορετική συμπεριφορά, χαμογελώντας και χαιρετώντας τους ανθρώπους που συναντούσε. Οι περαστικοί ανταπέδιδαν το χαμόγελο και κάποιοι σταμάτησαν για να τον ρωτήσουν που μεγάλωσε. Είχε ακόμα και μια δυο σύντομες συζητήσεις σχετικά με μέρη στα οποία θα μπορούσε να μείνει μέχρι να βρει πιο μόνιμο κατάλυμα.
Ο Δημήτρης έφτασε σε έναν από τους ξενώνες που του πρότειναν και εκεί βρήκε ένα ευχάριστο δωμάτιο, όχι πολύ ακριβό, όπου θα μπορούσε επίσης να έχει πρωινό και βραδινό. Μόλις κάθισε στο κρεβάτι άρχισε να συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα έδειχναν καλά. Προς το παρόν, θα είχε μια στέγη πάνω από το κεφάλι του, θα ήταν ζεστός, και θα έτρωγε τακτικά. Είχε καταφέρει να πάρει κάποια από αυτά που ήθελε, και είχε περάσει λιγότερο από μία μέρα από τότε που άρχισε τον νέο τρόπο σκέψης του. Μετά το δείπνο είχε έρθει η ώρα για τον κ.Αετό να αναχωρήσει. Συμφώνησαν να συναντηθούν το επόμενο πρωί για ακόμη μια επισκόπηση των ερωτήσεων, και για να καταστρώσουν ένα σχέδιο για την ημέρα. Καθώς ο κ.Αετός πετούσε στον έναστρο ουρανό, ο Δημήτρης τον ευχαριστούσε δυνατά.

Ο Δημήτρης ξύπνησε το επόμενο πρωί και είδε το φως του ήλιου χύνεται από το παράθυρο. Παρατήρησε τους λευκούς τοίχους, και για μια στιγμή, δεν μπορούσε να καταλάβει που βρισκόταν. Μετά θυμήθηκε τι συνέβη εχθές – η κρίσιμη καμπή στη ζωή του. Επίσης, γνώριζε ότι δεν θα είχε βρει αυτό το ζεστό μέρος για να κοιμηθεί και να φάει χωρίς το καφέ πουλάκι και τον κ. Αετό. Έριξε μια ματιά στο ρολόι, και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Πεινούσε και ήθελε να φάει πρωινό πριν συναντηθεί με τον αετό.
Μετά το πολύ ικανοποιητικό πρωινό με αυγά, λουκάνικα και κέικ, ξεκίνησε για να βρει τον κ. Αετό. Και οι δυο τους είχαν ξεκουραστεί καλά, και ανυπομονούσαν να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα του ταξιδιού του Δημήτρης. Για ακόμη μια φορά ο Δημήτρης ευχαρίστησε τον αετό θερμά για όλα όσα είχε κάνει. Ήξερε βαθιά μέσα του ότι ποτέ ξανά δεν θα ήταν ο ίδιος.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΤΑ 10 ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΙΤΥΧΗΜΕΝΗ ΖΩΗ!!!

 

1. ΜΕ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΗΝ ΔΙΑΙΣΘΗΣΗ ΣΟΥ

Τι σου λέει η διαίσθησή σου?

Και πώς λαμβάνεις τα μηνύματα της? Μιλάει στην ψυχή ή διεγείρει τις σωματικές αισθήσεις σου. Μπορείς να καταλάβεις? Κάνε ερωτήσεις και επικεντρώσου στις απαντήσεις που θα λάβεις από την διαίσθησή σου. Είναι ο καθοδηγητής σου στην ζωή. Ενήργησε με βάση αυτήν.

 

2. ΤΙ ΣΕ ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΙ

Η ρίζα της λέξεις ενθουσιασμός είναι «ΕΝΘΕΟΣ» . Η ερμηνεία της είναι «Θεός μέσα μας». Όταν νοιώθεις ενθουσιασμένος για τα όνειρά σου, τότε ο Θεός μιλάει μέσα σου και σε ωθεί να πραγματοποιήσεις τους στόχους σου.

Το συναίσθημα του ενθουσιασμού είναι ένας από τους τρόπους που μας μιλάει η διαίσθηση μας. Κάνε περισσότερα από τα πράγματα που σε ευχαριστούν, σου προσφέρουν ικανοποίηση και γαλήνη, αυτό δεν αποζητάς κάθε μέρα από την ζωή?

 

3. ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΟΥ

Συχνά είμαστε ξεκάθαροι με το τι ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΜΕ. Κάνε την ανατροπή με το ΤΙ ΘΕΛΕΙΣ.

Πώς φαντάζεσαι την ιδανική ζωή για εσένα, ζωγράφισε εικόνες από το πώς την φαντάζεσαι ή φτιάξε κολάζ από περιοδικά ή βιβλία και εικονογράφησε την ζωή που θέλεις να δημιουργήσεις.

Γράψε τις σκέψεις σου σε ημερολόγιο. Αφιέρωσε χρόνο κάθε μέρα για να οραματιστείς την ιδανική ζωή για εσένα. Οραματίσου ακόμα και τις ποιο μικρές λεπτομέρειες. Φαντάσου ότι ζεις το όνειρο σου. Τι φοράς, πώς νοιώθεις, ποιους ανθρώπους θέλεις να συναναστρέφεσαι. Η θεϊκή αυτή δύναμη είναι μέσα στο μυαλό και την καρδιά σου και μπορείς να σε βοηθήσεις να εμφανίσεις εμπρός σου όλα όσα οραματίζεσαι.

 

4. ΑΦΙΕΡΩΣΕ ΧΡΟΝΟ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ

Οι απαντήσεις που δεχόμαστε στις ερωτήσεις της ζωής προέρχονται συχνά από την αυτοεξέταση μας. Η προσευχή και ο διαλογισμός είναι οι μέθοδοι που έχουμε για να επικοινωνήσουμε με το βαθύτερο είναι μας.

Οι απαντήσεις δεν ξεπηδούν στο μυαλό σου, πρέπει να τις ανακαλύψεις εξελίσσοντας την εσωτερική σου συναίσθηση για πολύ χρόνο, μέρες ή εβδομάδες, καθώς αναζητάς την ενόραση.

 

5. ΜΙΛΑ ΘΕΤΙΚΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ

Πρόσεχε τι λες και τι σκέφτεσαι για τον εαυτό σου και την ζωή σου. Σε γενικές γραμμές είναι ποιο ελπιδοφόρο και θετικό να νοιώθεις όμορφα και ελπιδοφόρα.

Ο William James είπε «Η μεγαλύτερη ανακάλυψη της γενιάς μου είναι ότι τα ανθρώπινα όντα αλλάζοντας την εσωτερική διάθεση στο μυαλό τους, μπορούν να αλλάξουν την εξωτερική άποψη της ζωής τους.» Είναι ευκολότερο να δημιουργήσεις την ζωή που αναζητάς, όταν λαμβάνεις θετικά μηνύματα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ "ΠΕΤΥΧΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ"

 

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΑΝΤΑ

Σας θυμίζει κάτι αυτό?

Από τότε που κυκλοφόρησε το SECRET οι άνθρωποι από όλο τον κόσμο αναρωτιούνται πώς θα κάνουν τον Νόμο της Έλξης να δουλέψει-λειτουργήσει. Οι περισσότεροι αισθάνονται ότι δεν είναι τόσο εύκολο για αυτούς όσο νόμιζαν ότι θα ήταν και δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί ο Νόμος της Έλξης λειτουργεί για κάποιους και όχι για αυτούς.

Διαβάστε περισσότερα εδώ: http://www.coachforenergy.blogspot.gr/search?updated-min=2010-01-01T00%3A00%3A00%2B02%3A00&updated-max=2011-01-01T00%3A00%3A00%2B02%3A00&max-results=50

Η αλήθεια είναι αυτή…

• Θέλετε να πετύχετε αυτή την χρονιά τους στόχους σας?
• Θέλετε και βοηθό στην προσπάθεια σας?

ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ "ΠΕΤΥΧΕ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΣΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ" Κυριακή 3 Φεβρουαρίου & ώρα 12.00 - 15.00

Τηλ. Επικοινωνίας 2310 261623, κιν. 6947426256

Δηλώστε έγκαιρα συμμετοχή!

INSPIRE YOUR LIFE

Υπάρχει μια μεγάλη ένσταση γύρω μας … Και ίσως είναι η πρώτη φορά που όλη αυτή η ένταση, που έχει επηρεάσει εκατομμύρια ανθρώπων, προέρχεται από μια λέξη που υπερισχύει όλων των άλλων.

Την ακούμε να χρησιμοποιείται από κάποιους ξανά και ξανά και κρέμεται σα δαμόκλειος σπάθη επάνω από τα κεφάλια μας. Φυσικά αναφέρομαι στην "Οικονομική Κρίση" για την οποία είμαι σίγουρη ότι βαρέθηκες να ακούς και κουράστηκες μέχρι εξάντλησης να μιλάς για αυτήν.

Κουράστηκες να μιλάς για αυτά που θέλεις, γι αυτά που δεν μπορείς να έχεις εξαιτίας αυτής και βαρέθηκες να αντιμετωπίζεις τόσες δυσκολίες στην καθημερινότητά σου..

Στερήσεις! Αποτυχίες! Δυστυχία!

Αναρωτήθηκες ποτέ όμως κάτι που είναι πραγματικά βασικό;

Δεν μπορείς πάντα να έχεις αυτό που θέλεις... αλλά αυτό είναι απαραίτητα κακό;

Τόσοι πολλοί άνθρωποι που ακολουθούν κάποιο είδος προπόνησης Ζωής μαζί μου, φαίνεται να φοβούνται την αποτυχία, και αυτό που αποκαλούν δυστυχία. Είναι κάτι που τους εμποδίζει να ξεδιπλωθούν εσωτερικά και να βρουν την επιτυχία και την ευτυχία που θέλουν.

Προσωπικά δεν έχω την ανοσία αυτού του φόβου, όμως έχω μάθει κάποια βήματα για να μειώνω την επιρροή που έχει αυτός ο φόβος επάνω μου. Και πιστεύω ακράδαντα ότι αυτή η τρομακτική εποχή μας παρουσιάζει και μία ευκαιρία: Να ανακαλύψουμε και να εκμεταλλευτούμε όλα όσα έχουμε παρατημένα και χαντακωμένα στα ντουλάπια του μυαλού και της καρδιάς μας, και να βρούμε τρόπους να ζήσουμε καλύτερα. Ο τρόπος; Πέντε απλά βήματα που είναι ικανά να αλλάξουν την οπτική γωνία που βλέπουμε τη ζωή μας.

 

1^ο Βήμα: Οργανώσου

Ψυχολογικές έρευνες αποδεικνύουν ότι οι άνθρωποι είναι πιο παραγωγικοί όταν εργάζονται σε ένα οργανωμένο περιβάλλον. Ξεκίνα πάντα την εβδομάδα σου αλλά και την ημέρα σου γράφοντας τα καθήκοντά σου, ξεχωρίζοντας τα. 

Γράψε πρώτα τα σημαντικά και ύστερα τα δευτερεύοντα. Σημαντικά είναι οι στόχοι που θα σε πάνε μπροστά στην ζωή σου και σχετίζονται με την εργασία σου, τις σπουδές σου, την υγεία, τις σχέσεις σου. Τα δευτερεύοντα είναι οι υποχρεώσεις όπως σούπερ μάρκετ, πληρωμή λογαριασμών , επικοινωνία με φίλους κ.α.

 

2^ο Βήμα: Σημείωσε κάθε σκέψη

Όταν νιώθεις καταβεβλημένη, ανήσυχη, ολοκληρωτικά απογοητευμένη γι αυτά που δεν έχεις επιτύχει στην επαγγελματική ή στην προσωπική σου ζωή, γύρισε τα πράγματα προς όφελός σου.

Σημείωσε την κάθε σκέψη σου, και ύστερα γράψε δίπλα αυτό που πραγματικά θα ήθελες να συμβεί. Συχνά και μόνο που περιγράφεις την κατάστασή σου ξεκάθαρα, ο δρόμος για την επιτυχία γίνεται πιο φανερός!

 

3^ο Βήμα: Ξεκαθάρισε τους στόχους

Συχνά είμαστε ξεκάθαροι με τι Δεν Θέλουμε. Κάνε ανατροπή επικεντρώνοντας την προσοχή σου, τη σκέψη σου και τη ζωή σου γενικά σε ότι ΘΕΛΕΙΣ.

Πως φαντάζεσαι την ιδανική ζωή για εσένα;;

Ζωγράφισε εικόνες ή φτιάξε κολάζ από περιοδικά. Γράψε τις σκέψεις σου σε ημερολόγιο και αφιέρωνε χρόνο κάθε ημέρα για να οραματιστείς την ιδανική ζωή σου. Φαντάσου να ζεις το όνειρό σου με κάθε λεπτομέρεια.

 

4^ο Βήμα: Μίλα θετικά

Πρόσεχε τι λες και τι σκέφτεσαι για τον εαυτό σου και την ζωή σου. Είναι πιο θετικό και ελπιδοφόρο να νιώθεις όμορφα για αυτό που είσαι και για τα αγαθά που έχεις και να το δηλώνεις μέσα σου με κάθε ευκαιρία.

Ο Γουίλιαμ Τζέιμς είπε

«Η μεγαλύτερη ανακάλυψη της γενιάς μου είναι ότι τα ανθρώπινα όντα αλλάζοντας την εσωτερική διάθεση στο μυαλό τους, μπορούν να αλλάξουν την εξωτερική άποψη της ζωής τους.»

Είναι ευκολότερο να δημιουργήσεις την ζωή που αναζητάς, όταν λαμβάνεις θετικά μηνύματα πρώτα από εσένα και ύστερα θα δεις να έρχονται και από αλλού.

 

5^ο Βήμα: Ανέλαβε δράση

Πολλές φορές οι άνθρωποι μένουμε αδρανείς επειδή δεν μπορούμε να προχωρήσουμε από το επίπεδο Α στο Β. Ποιο θα μπορούσε να είναι το επόμενο σου βήμα; Μίλα σε έναν φίλο, πάρε μαθήματα για κάτι που σε ενδιαφέρει, διάβασε ένα βιβλίο που θα σε βοηθήσει, μάθε μια καινούργια τέχνη.

Ανάλαβε δράση με ότι σε ευχαριστεί και σε εξιτάρει. Και ακολουθώντας αυτά τα βασικά βήματα μη ξεχάσεις τις δύο πιο σημαντικές αρχές της ζωής: Κάνε ότι κάνεις με την ελπίδα σου πάντα ζωντανή και την πίστη σου φλεγόμενη! Γιατί η ελπίδα και η πίστη είναι αποκλειστικά ανθρώπινες ικανότητες. Και η ιστορία έχει αποδείξει πως θριαμβεύουν ακόμα και στις πιο αντίξοες συνθήκες!

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ'

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ Συνέχεια Μέρος 8ο

Η Επιστροφή των Διδύμων

Αυτή την κατάσταση αντίκρισαν ο Δημήτρης και ο Διονύσης όταν επέστρεψαν σπίτι. Αφού βρήκαν το σπίτι άδειο, περπάτησαν γρήγορα στο οικογενειακό παντοπωλείο όπου έμειναν άναυδοι μπροστά στο παράθυρο, στην θέα του μεγαλύτερου αδερφού τους να κλαίει μεθυσμένου πάνω από το γραφείο του. Χτύπησαν το παράθυρο και τελικά ο Δαμιανός σηκώθηκε να τους ανοίξει.

Οι δίδυμοι ρώτησαν τον αδερφό τους τι πήγαινε στραβά, και που βρισκόταν ο πατέρας τους. Ο Δαμιανός διηγήθηκε την εκδοχή του για το τι συνέβη από τότε που έφυγαν. Κατηγόρησε τον πατέρα του ότι έδωσε δωρεάν εμπόρευμα με κακούς όρους, ότι τον άφησε μόνο να τα βγάλει πέρα, και ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι η ξηρασία θα χτυπούσε. Κατηγόρησε τους αγρότες ότι αθέτησαν τις υποσχέσεις τους στην επιχείρηση και την κατέστρεψαν, καθώς και τους υπαλλήλους ότι έκλεψαν τα λεφτά της οικογένειας και έφυγαν, και τέλος το νέο μεγάλο παντοπωλείο για αθέμιτο ανταγωνισμό.

«Και τι έκανες για όλα αυτά;», ρώτησε ο Διονύσης, ευγενικά και με ενδιαφέρον.


«Ανέλυσα την κατάσταση, αν και όσο ανακάλυπτα τα προβλήματα και το ποιοι έφταιγαν, τόσο χειρότερα γίνονταν τα πράγματα», απάντησε ο Δαμιανός.

«Και τι έκανες μετά;», ρώτησε ο Δημήτρης.
«Διάλεξα ποιους έπρεπε να απολύσω και τους απέλυσα, και τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα», απάντησε ο Δαμιανός.

«Και τι θέλεις αντ’ αυτού;», ρώτησε ο Διονύσης.
«Δεν ξέρω. Δεν θέλω να συνεχιστεί αυτό. Το παντοπωλείο θα κλείσει και εγώ θα πρέπει να βγω έξω στον άδικο κόσμο και να δουλέψω για κάποιον άλλο. Κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει, το ίδιο και εσείς – κανείς από τους δυο σας δεν ξέρει τίποτα για το παντοπωλείο», πρόσθεσε ο Δαμιανός, κάπως αυτάρεσκα.

Τα αδέρφια κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε νόημα να μιλάνε στον Δαμιανό από τη στιγμή που ήταν μεθυσμένος και έβλεπε μόνο τις αρνητικές συνέπειες της κατάστασης.

Αποφάσισαν να πάνε στο σπίτι του γιατρού και να δούνε τον πατέρα τους. Αυτό που είδαν τους σόκαρε. Ο δυναμικός άνθρωπος που θυμόντουσαν είχε μετατραπεί σε ένα εντελώς διαφορετικό άτομο: μικρός, ωχρός, πικρός, και απελπισμένος. Το μόνο για το οποίο μπορούσε να μιλήσει ήταν το πώς απέτυχε και το πώς τον απογοήτευσαν οι άλλοι. Τα αδέρφια αποφάσισαν να τον αφήσουν να ξεκουραστεί, να κάνει ένα διάλειμμα, και να σκεφτούν ποια θα είναι η επόμενη τους κίνηση.

Το Σχέδιο

Περπάτησαν προς ένα κοντινό πανδοχείο και παρήγγειλαν γεύμα. Καθώς τακτοποιήθηκαν και πίνανε το ζεστό τους τσάι, ο Διονύσης είπε, «Τώρα που μιλήσαμε και στον Δαμιανό και στον πατέρα, και γνωρίζουμε την κατάσταση από κάθε πλευρά, πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να βοηθήσουμε την οικογένεια μας να βγει από αυτή την δύσκολη θέση. Φαίνεται ότι θα πρέπει να παρατείνουμε την διαμονή μας εδώ μέχρι να βρούμε τι θα κάνουμε. Ας χρησιμοποιήσουμε ότι μάθαμε στα ταξίδια μας σχετικά με το τι θέλουμε».

Ο Δημήτρης αποκρίθηκε, «Λοιπόν, θέλουμε ο πατέρας μας να είναι υγιής και χαρούμενος, όπως ήταν πριν από αυτό το χάλι. Θέλουμε ο αδερφός μας ο Δαμιανός να κόψει το ποτό και να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο της κατάστασης, και θέλουμε να τους βοηθήσουμε να καταστρώσουν ένα σχέδιο για να σωθεί το παντοπωλείο».

«Και να είναι επιτυχημένη, έχει δεν έχει ξηρασία», πρόσθεσε ο Διονύσης. «Φυσικά, δεν μπορούμε να τους αναγκάσουμε να κάνουν οτιδήποτε, αλλά μπορούμε να τους επηρεάσουμε. Πώς θα το κάνουμε λοιπόν; Όπως είπαμε όταν συναντηθήκαμε κατά την επιστροφή μας εδώ, και οι δύο θα θέλαμε να μετακομίσουμε εδώ και να κάνουμε οικογένεια. Οπότε θα θέλαμε να έχουμε και ένα παντοπωλείο που θα ευημερεί ώστε να μπορούμε να έχουμε ένα μερίδιο στην επιχείρηση».


«Τι καλό θα κάνει αυτό για εμάς;».

«Πρώτα απ’ όλα θα έχουμε σώσει το παντοπωλείο που χτίστηκε από τον παππού μας, καθώς και τα μέσα συντήρησης και την υπόληψη του αδερφού και του πατέρα μας. Επίσης, θα αποδείξουμε ότι μάθαμε κάτι όσο ήμασταν μακριά. Θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση σαν μία πρόκληση η οποία θα μας κάνει δυνατότερους, θα μας βοηθήσει να καταφέρουμε περισσότερα στη ζωή μας, και θα μας δώσει μία ευκαιρία να διδάξουμε την στρατηγική σκέψης, την οποία μάθαμε, στην υπόλοιπη οικογένεια, κάτι το οποίο θα τους κάνει πιο υγιείς και χαρούμενους για πολλές γενιές», απάντησε ο Διονύσης.

«Τότε, ας φανταστούμε ότι έχουμε πετύχει το στόχο μας. Πώς θα ξέρουμε ότι πετύχαμε;», ρώτησε ο Δημήτρης.

«Θα έχουμε σταθεροποιήσει το παντοπωλείο και θα έχουμε μια ομάδα από χαρούμενος και αφοσιωμένους υπαλλήλους», απάντησε ο Διονύσης.

«Πώς θα φτάσουμε ΕΚΕΙ;», ρώτησε ο Δημήτρης.

«Πώς πρέπει, δηλαδή, να κινηθούμε για να τα πετύχουμε όλα αυτά; Με άλλα λόγια, ‘Που είναι το ΕΚΕΙ, ακριβώς;’».

Ο Διονύσης σκέφτηκε για ένα λεπτό. «Λοιπόν, πρώτα πρέπει να διδάξουμε στον Δαμιανό τις τέσσερις νέες μας ερωτήσεις. Θα πρέπει να τον συναντήσουμε το πρωί, να του προτείνουμε το σχέδιο και να θέσουμε και να ξανά θέσουμε τις ερωτήσεις. Θα χρειαστεί υπομονή και επανάληψη. Μπορεί να μη το καταλάβει στην αρχή, ειδικά αφού είναι τόσο θλιμμένος».

Ο Δημήτρης πετάχτηκε, «Ξέρω! Μπορούμε να του διηγηθούμε τις δικές μας ιστορίες, πώς ο καθένας μας έφτασε στο να μάθει τα ερωτήματα, πώς άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μας, και πώς καταφέραμε και οι δύο να πετύχουμε αφού είχαμε εξασκηθεί αρκετά. Το ξέρει ότι δεν θα του λέγαμε ποτέ ψέματα. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να δει ότι ευημερούμε, οπότε θα μπορέσει να μας πιστέψει!».

Ο Διονύσης συμφώνησε και πρόσθεσε, «Δεύτερον, πρέπει να βοηθήσουμε τον πατέρα μας. Η αρρώστια του είναι μεν σωματική, άλλα η ψυχολογική του κατάσταση σίγουρα συνεισφέρει σε αυτήν. Κατηγορεί μονίμως τον εαυτό του, ξαναζώντας τις προηγούμενες εμπειρίες που του προκάλεσαν πόνο, και νιώθει απαίσια ξανά και ξανά.

Τίποτα από αυτά δεν βελτιώνει την κατάσταση του. Πρέπει πρώτα να του μάθουμε πώς να σκέφτεται για την αρρώστια, και να τον πείσουμε να διαλέξει πώς θέλει να ζήσει τη ζωή του, και μετά πρέπει να φέρουμε τον Δαμιανό και τον πατέρα κοντά για να μάθουν να δουλεύουν σαν ομάδα».

«Αυτό ακούγεται σαν κάτι που μπορεί να γίνει, παρόλα αυτά, κάποια πράγματα με προβληματίζουν. Πρώτον, πώς θα πείσουμε τον αδερφό και τον πατέρα μας ότι πρέπει να σκέφτονται διαφορετικά. Λέγοντας το απλά δεν θα βοηθήσει – έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή με τον παλιό τρόπο σκέψης τους. Εδώ που τα λέμε, εδώ είναι που τον μάθαμε κι εμείς», είπε ο Δημήτρης.

Ο Διονύσης έκανε μία μικρή παύση. «Λοιπόν, αν μπορούμε εμείς να μάθουμε έναν νέο τρόπο σκέψης τότε μπορούνε και αυτοί. Πιστεύω ότι θα είναι πρόθυμοι, μόλις τους δείξουμε όλα τα οφέλη του να αλλάζεις τον τρόπο σκέψης σου. Και οι δυο τους βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, οπότε νομίζω ότι θα είναι αρκετά απελπισμένοι ώστε να ακούσουν και να μάθουν ένα νέο και καλύτερο τρόπο, όπως ήμασταν κι εμείς».

«Αυτό ακούγεται σαν ένα πολύ καλό σχέδιο», είπε ο Δημήτρης ενθουσιασμένος. «Τώρα μένει να δούμε πόσο επιτυχημένοι θα είμαστε στο να δώσουμε στον πατέρα και στον Δαμιανό να καταλάβουν και να συμφωνήσουν με αυτό. Νομίζω θα συμφωνήσουν πως ό,τι κάνανε δεν δουλεύει και θα είναι πρόθυμοι να μάθουν κάτι καινούριο».

Όταν θα είναι Έτοιμοι

Ήταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή, που ο Διονύσης θυμήθηκε τα λόγια της γριάς γυναίκας. «Δεν είναι το τι θα κάνω εγώ για εσένα, αλλά το τι θα κάνεις εσύ για τον εαυτό σου». Ο Δημήτρης θυμήθηκε το καφέ πουλάκι και τον αετό να λένε κάτι παρόμοιο, και αμφότεροι οι αδερφοί θυμήθηκαν την απροθυμία των δασκάλων τους να τους αποκαλύψουν τις ερωτήσεις πριν να είναι έτοιμοι να ακούσουν.

Συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τον πατέρα τους ή τον αδερφό τους, αλλά ότι μπορούν να κάνουν τις ερωτήσεις όταν αυτοί ήταν έτοιμοι και πρόθυμοι να τις ακούσουν. Με υπομονή και επιμονή, ο πατέρας και ο αδερφός τους θα έβλεπαν τελικά τις νέες προοπτικές, όπως είχαν κάνει ο Δημήτρης και ο Διονύσης. Και με μεγάλη αποφασιστικότητα τα δύο αδέρφια ξεκίνησαν να αλλάξουν τα πράγματα που μπορούσαν να αλλάξουν, και προσκάλεσαν τον πατέρα και τον αδερφό τους να μεταμορφωθούν μαζί τους.

Και Ζήσανε Αυτοί Καλά κι Εμείς Καλύτερα

Λίγο καλόπιασμα χρειάστηκε, και ο Δαμιανός και ο Δανιήλ κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους, λίγο πολύ όπως ο Διονύσης και ο Δημήτρης είχαν κάνει. Και εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, ήδη γνωρίζεις για το χαρούμενο τέλος που συνοδεύει αυτή την ιστορία, όπως και κάθε παραμύθι που έχει γραφτεί από τότε που χάραξε ο χρόνος. Σε αυτό το παραμύθι όμως, δεν υπάρχουν λευκά άλογα ή βασιλικές γιορτές. Ούτε βάτραχοι που έγιναν πρίγκιπες. Μερικές φορές, τα πιο χαρούμενα από τα ζήσανε-αυτοί-καλά-κι-εμείς-καλυτέρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία αλλαγή στον τρόπο σκέψης.

ΤΕΛΟΣ 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ'

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ Μέρος 7ο

Ένας Άλλος Αγρότης

Όπως περπατούσε, έφτασε σε μια φάρμα. Ήταν φτωχική και ο αγρότης είχε λίγες αποθήκες, άλλα προσέφερε στον νεαρό ταξιδιώτη ένα μέρος για να κοιμηθεί και ένα γεύμα. Ο αγρότης ανησυχούσε για το πώς θα επιβιώσει αυτός και η οικογένεια του, και ζήτησε από τον νέο ένα δάνειο για να μπορέσει να αγοράσει σπόρους. Ο νέος άρχισε να μοιράζεται με τον αγρότη το πόσο δύσκολη ήταν η ζωή, πώς είχε χάσει όλα τα χρήματα του από έναν ανέντιμο αγρότη, και πώς δεν ήταν διατεθειμένος να πιαστεί κορόιδο για δεύτερη φορά. Αλλά θυμήθηκε την γερόντισσα και τελικά ρώτησε τον αγρότη, «Τι ακριβώς είναι αυτό που θέλεις;». Ο αγρότης απάντησε ότι θέλει να φυτέψει και να καλλιεργήσει καλύτερες σοδειές τον επόμενο χρόνο.


«Τι θα σου φέρει αυτό;» ρώτησε ο Διονύσης. Ο αγρότης αποκρίθηκε ότι αν η φάρμα παρήγαγε ξανά, τότε θα ήταν ικανός να φροντίσει τον εαυτό του και την οικογένεια του.


«Πώς θα το ξέρεις όταν τα πράγματα θα πηγαίνουν καλά;». Ο αγρότης άρχισε να περιγράφει πώς θα πήγαινε ο χρόνος: από την προετοιμασία της γης στο φύτεμα των σπόρων και στο θερισμό της σοδειάς. Δεν υπήρχε όμως τρόπος να προβλέψεις το ποσό του νερού που θα ήταν διαθέσιμο, καθώς τα τελευταία χρόνια υπήρχε ξηρασία.


«Πώς λοιπόν θα ξεκινήσεις να καλλιεργείς σοδειές για να ταΐσεις την οικογένεια σου, ακόμα και αν η βροχή δεν έρθει ξανά αυτό το χρόνο;», ρώτησε ο Διονύσης.


«Δεν ξέρω», απάντησε ο αγρότης.


Ο Διονύσης θυμήθηκε την ερώτηση και ρώτησε, «Πώς μπορείς να το εξακριβώσεις;»

Ο αγρότης σκέφτηκε για λίγο και θυμήθηκε πως υπήρχε ένας άνθρωπος στο χωριό που είχε μαζέψει μια καλή σοδειά, παρά την ξηρασία. «Θα μπορούσα να ρωτήσω τον γερο-Δάμο πώς καλλιεργούσε σε αυτούς του ξηρούς καιρούς».
Και έτσι έκανε. Ο Διονύσης έμεινε για να βοηθήσει τον αγρότη να φυτέψει σοδειές όπως ο γερο-Δάμος και να φροντίσει για αυτές όπως ο γερο-Δάμος. Την εποχή του θερισμού, ο αγρότης είχε αρκετά για την οικογένεια του καθώς και κάποιο περίσσευμα. Αυτό το έδωσε στον Διονύση από ευγνωμοσύνη για την βοήθεια του. Ο Διονύσης πήρε κάποιο μέρος και το πούλησε στην επόμενη πόλη για να αναπληρώσει τα χρήματα του και συνέχισε το ταξίδι του. Πριν φύγει, θύμισε στον αγρότη τις τέσσερις ερωτήσεις: τι θέλω, τι θα μου φέρει, πώς θα το ξέρω, και πώς θα φτάσω εκεί; (Πού ακριβώς είναι το ΕΚΕΙ;). Με ένα χαμόγελο, ο αγρότης απάντησε, «Και η πέμπτη ερώτηση είναι ‘Πώς θα το εξακριβώσω;’»


Ο Διονύσης πήρε λοιπόν το δρόμο του. Στην αγορά της πόλης μπόρεσε να πουλήσει το περίσσευμα της σοδειάς σε καλή τιμή γιατί η περιοχή βασανιζόταν από ξηρασία, και έτσι κατάφερε να βάλει πάλι λεφτά στην τσέπη του όπως και ήλπιζε.

Βρίσκοντας την Αγαπημένη

Ενώ ήταν στην αγορά ο Διονύσης πρόσεξε έναν έμπορο και την όμορφη κόρη του, την Δήμητρα. Τόσο πολύ του άρεσε η κόρη, ώστε αποφάσισε να παραμείνει εκεί γύρω για να δει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση.
Πολιόρκησε την κοπέλα αρκετές εβδομάδες και τελικά πλησίασε τον πατέρα της για να ζητήσει το χέρι της Δήμητρας σε γάμο. Ο έμπορος ρώτησε τον Διονύση, «Τι θέλεις;».
Ο Διονύσης απάντησε ξεκάθαρα, «Κύριε, επιθυμώ να μοιραστώ την ζωή μου με την όμορφη κόρη σας και θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να φροντίσω για αυτήν και να την κάνω ευτυχισμένη».


Ο έμπορος ρώτησε, «Τι θα σου φέρει αυτό;».


Ο Διονύσης αποκρίθηκε, «Θα είμαι χαρούμενος να φροντίζω την κόρη σας και την οικογένεια μου, μαθαίνοντας να την συντηρώ, και βοηθώντας εσάς όπως μπορώ. Αν το κάνω αυτό θα έχω μία οικογένεια, μία κοινότητα, και μια ζωή για την οποία θα είμαι περήφανος».
Και ο έμπορος τον ρώτησε, «Πώς θα ξέρεις ότι κατάφερες αυτά τα πράγματα;»


Ο Διονύσης απάντησε ειλικρινώς, «Δεν μπορώ βέβαια να προβλέψω το μέλλον, αλλά μπορώ να σας πω ότι θα ζω με μία όμορφη γυναίκα, θα μεγαλώνω τα παιδιά μας, θα τα συντηρώ καλά με καλλιέργειες και εμπόριο, και θα μαθαίνω κάτι κάθε μέρα».


Ο έμπορος χαμογέλασε μπροστά στην ειλικρίνεια του Διονύση και είπε, «Έχεις την ευλογία μου».


Ο Διονύσης παντρεύτηκε την κόρη του εμπόρου στο πιο όμορφο πανδοχείο της πόλης.
Άρχισαν να χτίζουν τη ζωή τους μαζί, και συνεχώς ο καλός γαμπρός βοηθούσε τον έμπορο να επεκτείνει την επιχείρηση του σημαντικά, χρησιμοποιώντας τις ερωτήσεις πάνω στο γούρι της γερόντισσας.
Κάποια στιγμή ο Διονύσης όμως επιθύμησε την οικογένεια του και το σπίτι της παιδικής του ηλικίας. Μία ανοιξιάτικη μέρα αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι πίσω, τώρα που είχε τόσα θετικά πράγματα να μοιραστεί με την οικογένεια του σχετικά με τη νέα του ζωή. Ο πεθερός του, του ζήτησε να εμπορεύεται καθ’ οδόν και του έδωσε συστάσεις για πολλούς εμπόρους.
Εμπιστεύτηκε τον Διονύση, ότι θα κάνει καλή δουλειά, επειδή είχε μάθει πως ό,τι και να συμβεί ο Διονύσης είχε τις τέσσερις ερωτήσεις, «Τι θέλω, τι θα μου φέρει αυτό; Πώς θα το ξέρω, πώς θα φτάσω εκεί;». Και αν ποτέ ο Διονύσης έπιανε τον εαυτό του να λέει, «Δεν ξέρω», ο έμπορος ήξερε ότι η επόμενη ερώτηση του Διονύσης θα ήταν «Πώς μπορώ να εξακριβώσω;». Έτσι έγινε, και ο Διονύσης έφτασε πίσω στο ίδιο σταυροδρόμι στο οποίο ξεκίνησε πριν τόσο καιρό, για να βρει τον αδερφό του ήδη εκεί, με τις δικές του περιπέτειες για να μοιραστεί.
Πέρασαν την υπόλοιπη μέρα περπατώντας προς το χωριό μαζί, και ο καθένας έλεγε με τη σειρά του τι συνέβη και πώς άλλαξε η ζωή του. Το πιο εκπληκτικό ήταν όταν κατάλαβαν πως και οι δύο είχαν διδαχθεί τις ίδιες ερωτήσεις κάτω από διαφορετικές συνθήκες, και πως οι ερωτήσεις ήταν ο λόγος που οι ζωές τους άλλαξαν άρδην. Καθώς έπεσε η νύχτα ο Δημήτρης και ο Διονύσης έφτασαν στο παλιό τους χωριό και άρχισαν να τρέχουν μόλις το σπίτι τους έγινε ορατό μέσα στο μουντό φως του απόβραδου. Μόλις έφτασαν, πετάχτηκαν μέσα δίχως να χτυπήσουν, ανυπόμονοι για τις αγκαλιές της οικογένειας τους. Βρήκαν μια λάμπα κηροζίνης να καίει πάνω στο τραπέζι, αλλά κανέναν σπίτι.

Μέρος 3. Επιστρέφοντας Σπίτι
Αντιμετωπίζοντας την Ένταση

Ο Δανιήλ ήταν ένας δυναμικός άνδρας. Διοικούσε την κληρονομημένη επιχείρησή του αποτελεσματικά και στη ζωή του δεν χρειάστηκε να παλέψει. Ο πατέρας του είχε κάνει διεξοδική δουλειά όταν έστηνε το παντοπωλείο , και το μόνο που έπρεπε να κάνει ο Δανιήλ ήταν απλά να την διατηρήσει, καθώς οι κάτοικοι του χωριού ήταν έντιμοι άνθρωποι και πάντα εξοφλούσαν τα χρέη τους. Ο Δανιήλ ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος. Όταν κάποιο πρόβλημα παρουσιαζόταν στο κατάστημα, ο Δανιήλ ανέλυε την κατάσταση, έβρισκε τι δεν πάει καλά και γιατί, ανακάλυπτε τι τον εμπόδιζε από το να φτάσει στο αποτέλεσμα που ήθελε, και θεράπευε το πρόβλημα διορθώνοντας την κατάσταση άμεσα και αποτελεσματικά, είτε φέρνοντας νέο εμπόρευμα είτε με τρόπο εισπράττοντας από τους οφειλέτες τα χρήματά του.
Ο Δαμιανός, σαν μεγαλύτερος γιος, έγινε Βοηθός Διευθυντή, και άρχισε να συνεργάζεται με τον πατέρα του. Ο Δαμιανός ήταν ένας έξυπνος, όμορφος και ευγενικός άνθρωπος. Ο πατέρας φρόντιζε για τα θέματα στρατηγικής και τους σημαντικούς πελάτες ενώ ο Δαμιανός χειριζόταν το θέμα των υπηρεσιών και διηύθυνε το κομμάτι των προμηθευτών του καταστήματος.
Ο χρόνος κατά τον οποίο οι νεότεροι αδερφοί του Δαμιανού έφυγαν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους ήταν δύσκολος. Το καλοκαίρι ο καιρός ήτανε βάναυσα καυτός και μια μοιραία ξηρασία είχε ως αποτέλεσμα να ξεραθούνε όλες οι καλλιέργειες. Πολλοί αγρότες δεν είχαν χρήματα για να ξεπληρώσουν τις οφειλές τους στο παντοπωλείο. Ο Δανιήλ είχε παραχωρήσει πολλές πιστώσεις σε παλιούς πελάτες του, βασισμένα μόνο στην καλή τους σχέση, και κάτι τέτοιο έγινε προβληματικό για το κατάστημα. Γιατί καθώς οι αγρότες χρεοκοπούσαν, έπαιρναν μαζί τους και το παντοπωλείο. Το παντοπωλείο έχασε περίπου το 95% του κεφαλαίου του εκείνο το χρόνο και πάλευε για να επιβιώσει.
Ο Δανιήλ και ο Δαμιανός κάθισαν να αναλύσουν την κατάσταση.
Ο Δανιήλ ξεκίνησε την συνεδρίαση. «Έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Έχουμε χάσει πολλά λεφτά και δεν μπορούμε να πληρώσουμε τους προμηθευτές.


Ο Δαμιανός ρώτησε, «Γιατί τους έδωσες αυτές τις πιστώσεις χωρίς δικλίδες ασφαλείας;».


«Γιατί γνωρίζω αυτούς τους αγρότες χρόνια και δεν είχαμε ποτέ προβλήματα.


Δεν μπορώ να καταλάβω πώς συνέβη αυτό σε ‘μένα».


«Κατ’ εμέ, είναι δικιά σου ευθύνη», γκρίνιαξε ο Δαμιανός. «Εσύ δημιούργησες όλο αυτό το χάος με το να εμπιστευτείς σε αυτούς τους ανθρώπους αγορές και πιστώσεις με κακούς όρους για το κατάστημα.


«Το φταίξιμο δεν είναι δικό μου», απάντησε ο Δανιήλ. «Με όλη την επιχειρησιακή σου εμπειρία θα έπρεπε να είχες προβλέψει κάτι τέτοιο. Γιατί δεν έκανες τίποτα;».


«Δεν φταίω εγώ!», φώναξε ο Δαμιανός, χτυπώντας την γροθιά του στο τραπέζι.


«Γιατί δεν προέβλεψες την ξηρασία;


Σύμφωνα με την συμπεριφορά του καιρού των τελευταίων χρόνων, ήταν σίγουρο ότι θα είχαμε περίοδο ξηρασίας».
«Πότε έχω το χρόνο να κάτσω και να μελετήσω τη συμπεριφορά του καιρού; Είμαι ο ιδιοκτήτης του γενικού παντοπωλείου, όχι ο Ηλίας, ο χαζός του χωριού», αποκρίθηκε ο Δανιήλ.
Και έτσι πήγε η συζήτηση για πολλές ώρες, πατέρας και γιος να αναπτύσσουν ο καθένας την δική του ανάλυση του προβλήματος, και να ρίχνουν το φταίξιμο ο ένας στον άλλο. Και δεν τους έβγαζε πουθενά.

Θύματα του Άγχους

«Καθώς έπεσε το σκοτάδι, ο Δαμιανός έσπρωξε πίσω την καρέκλα του με οργή και έφυγε από το σπίτι για να πάρει λίγο καθαρό βραδινό αέρα. Ο Δανιήλ έμεινε ακίνητος, με τις ίδιες ερωτήσεις να αντηχούν επανειλημμένα στο κεφάλι του, «Τι πήγε στραβά; Γιατί πρέπει να υποφέρουμε; Που έκανα λάθος; Ποιος φταίει; Γιατί;».
Ανέμειξε αυτά τα ερωτήματα με την σκέψη του πόσο υπέροχη θα ήταν η ζωή του αν δεν είχε αυτό το πρόβλημα. Ξανά και ξανά, συνάντησε τα ίδια τρομερά αισθήματα που ένιωσε όταν έμαθε για πρώτη φορά τις απώλειες των πελατών του. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για εβδομάδες και ο Δανιήλ ένιωθε όλο και χειρότερα. Η καρδιά του δεν άντεξε στην πίεση και μία μέρα κατέρρευσε στο πάτωμα του σπιτιού του.
Είχε την τύχη όμως να τον δει ο γείτονας του, ο ράφτης, και να τον πάει στο γιατρό της πόλης. Ενώ ξάπλωνε ανίκανος να κινηθεί στο στενό κρεβάτι στο σπίτι του γιατρού, αντιμετώπισε άλλη μια σειρά δύσκολων ερωτήσεων, «Γιατί έπρεπε να αρρωστήσω σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, όταν το παντοπωλείο αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά προβλήματα; Γιατί δεν με τάισε η γυναίκα μου υγιεινό φαγητό και με έβαλε να δουλέψω στον κήπο μαζί της; Γιατί η ζωή είναι τόσο άδικη μαζί μου;».
Εντωμεταξύ, ο Δαμιανός πήρε τον έλεγχο του παντοπωλείου. Οργάνωσε αρκετές συνελεύσεις προσωπικού καθώς και προσωπικές συναντήσεις με κάθε προμηθευτή ξεχωριστά. Ξόδεψε αρκετό χρόνο για να εξηγήσει στους ανθρώπους του γιατί ήταν αυτοί υπεύθυνοι για την αποτυχία του παντοπωλείου και απαίτησε γραπτές εξηγήσεις και δικαιολόγηση από όλους. Ξεχώρισε δύο ανθρώπους οι οποίοι πρότειναν τις περισσότερες από τις πιστώσεις στον πατέρα του και μετά από σύντομες συνεντεύξεις, τους απέλυσε και τους δύο.
Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται, ένα μεγαλύτερο παντοπωλείο από ένα γειτονικό χωριό ετοιμαζόταν να ανοίξει ένα κατάστημα στην άλλη μεριά του χωματόδρομου. Ο ταμίας που δούλευε στο παντοπωλείο από τα χρόνια του παππού του Δαμιανού αγανάκτησε τόσο πολύ με τον τρόπο που ασκούσε ο Δαμιανός την διοίκηση, που σηκώθηκε και έφυγε από την πόλη, παίρνοντας μαζί του γνώσεις δύο γενεών και τα εναπομείναντα μετρητά. Ο Δαμιανός έμεινε με μία επιχείρηση που βούλιαζε, με λίγους τελευταίους πελάτες, καθόλου μετρητά, δυσαρεστημένους υπαλλήλους και έναν άρρωστο πατέρα που δεν μπορούσε να βοηθήσει.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ'

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ Μέρος 6ο

Η Μεγαλύτερη Νύχτα

Μόνος και άφραγκος, ο Διονύσης συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν πολύ μακριά από το σπίτι του και δεν ήξερε πώς να γυρίσει. Καθώς δεν είχε κάνει φίλους, δεν είχε κανέναν στον οποίο να στραφεί για στέγη ή τροφή κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Ένιωσε απελπισία και το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν η φωτιά και το άφθονο φαγητό που ο πατέρας του και ο μεγαλύτερος του αδερφός απολάμβαναν και πόσο λάθος ήταν να αφήσει το σπίτι του. Φανταζόταν όλων των ειδών τις καταστροφές να πέφτουν πάνω του. Όσο πιο πολύ σκεφτόταν τις παλιές του εμπειρίες και τους φόβους του για το μέλλον, τόσο πιο πολύ θύμωνε: με την οικογένειά του, με τον ηλίθιο αγρότη, τον κακό έμπορο, τη διπρόσωπη κόρη του και τον κόσμο όλο. Τον κατέτρωγαν η οργή και ο φόβος. Η εσωτερική φωτιά της πικρής απογοήτευσης που ένιωθε ήταν το μόνο πράγμα που τον κρατούσε ζεστό και δεν ήταν κάτι πολύ παρηγορητικό. Ξαφνικά θυμήθηκε τις ερωτήσεις που του είχε κάνει ο έμπορος και πρόσεξε ότι ήταν διαφορετικές από αυτές που αυτός είχε κάνει στον αγρότη. Άρχισε να τις καλοσκέφτεται. «Τι είναι αυτό που θέλω; Και τι θα μου φέρει; Πως θα το ξέρω;», και έχτισε για τον εαυτό του ένα θαυμάσιο μέλλον στην φαντασία του. Σκεφτόταν στοίβες χρυσά νομίσματα, μια όμορφη και στοργική σύζυγο και ζωηρά παιδιά. Σκεφτόταν να κερδίζει τίμια τη ζωή του και να είναι μέλος μιας κοινότητας που μεριμνά για τα μέλη της, όπου οι άνθρωποι θα κρατούσαν τον λόγο τους και θα συμπεριφέρονταν ο ένας στον άλλον με ευγένεια και γενναιοδωρία. Άρχισε να αισθάνεται καλύτερα, και για του λόγου το αληθές, άρχισε να βλέπει τις δυνατότητες που ενυπήρχαν στις ερωτήσεις του εμπόρου, ώσπου θυμήθηκε τον αγρότη που τον έκλεψε, την σκληρή κόρη του έμπορου και τον πατέρα της που τον παγίδεψε με μια υπόσχεση μόνο και μόνο για να διαλύσει τα όνειρά του. Θυμωμένος και απελπισμένος σωριάστηκε στη γη. Τι θα έκανε σε έναν τέτοιο κόσμο; Τίποτε! Καθόταν εκεί στο μικρό και φτωχικό του καταφύγιο και ο θυμός του μεγάλωνε.

Η Γερόντισσα

Λίγες μέρες αργότερα μια γερόντισσα με μια κουρελιασμένη κάπα εμφανίστηκε στην άκρη του ξέφωτου. Τα χέρια της ήταν ρυτιδιασμένα και τα μακριά της δάχτυλα χλωμά. Τον ρώτησε τι κάνει μόνος του στο δάσος; Της είπε την ιστορία του, το πώς έφυγε από την οικογένεια και πως τίποτε δεν έγινε όπως θα ήθελε. Περιέγραψε τον φτωχό αγρότη, την όμορφη κόρη του έμπορου και τον πατέρα της που του λήστεψε την ευτυχία του και της είπε ότι η οικογένειά του δεν νοιάζεται για αυτόν αλλιώς δεν θα τον άφηναν να φύγει τόσο απροετοίμαστος. Και το χειρότερο ήταν, τόνισε, ότι ο πατέρας του τον άφησε να φύγει χωρίς ούτε ένα χάρτη και περιπλανήθηκε τόσο πολύ που τώρα δεν ξέρει πώς να γυρίσει στο σπίτι του. «Το λάθος είναι όλο δικό τους»,είπε, «δεν ξέρω τι θα κάνω». Ξαφνικά η οργή του κατασίγασε και ξέσπασε σε λυγμούς.

Η γερόντισσα κοίταξε τον νέο άνδρα που κρατούσε το κεφάλι του με τα βρώμικα του χέρια και του είπε: «Φαίνεται να έχεις πολλά προβλήματα. Τι θα ήθελες να γίνει;».

«Φυσικά, δεν θέλω να περάσω τον χειμώνα στο δάσος», απάντησε ο Διονύσης, ρουφώντας τη μύτη κι αρχίζοντας να οργίζεται ξανά.

«Ακούω τι δεν θέλεις, αλλά τι θα ήθελες αντί γι αυτό;», ρώτησε η γερόντισσα.

«Τι εννοείς τι θα ήθελα αντί γι αυτό; Μόλις σου είπα ότι δεν θέλω να κρυώνω, να πεινώ και να είμαι μόνος σ’ έναν κόσμο γεμάτο κακούς ανθρώπους». Ο Διονύσης εκνευρίστηκε.

«Θα ήθελα να σε βοηθήσω» είπε η γυναίκα «αλλά δεν έχω ιδέα πώς, όσο μένεις επικεντρωμένος σε ότι δεν θέλεις και στο ποιόν πρέπει να κατηγορήσεις. Εγώ, απ’ την πλευρά μου, δεν έχω συναντήσει τόσους κακούς ανθρώπους όσους εσύ, αν και έχω ταξιδέψει πολύ. Πάντα είχα μια αίσθηση προσανατολισμού και όταν τύχαινε να χαθώ ή να μην ξέρω τι να κάνω, ποτέ δεν ήταν για πολύ. Νομίζω πως έχω μια ιδέα για το τι άλλο να κάνεις για να αλλάξεις την κατάστασή σου, αλλά μπορώ μόνο να σε οδηγήσω, γιατί θα πρέπει εσύ ο ίδιος να βοηθήσεις τον εαυτό σου».

«Τι παραπάνω να κάνω από αυτό που έχω κάνει;», είπε ο Διονύσης θυμωμένος. «Θα κάτσω εδώ μέχρι να παγώσω ή πεθάνω από πείνα».

«Καλώς, είναι δική σου επιλογή», απάντησε η γερόντισσα, γυρνώντας να φύγει.

«Για πες, αν έχεις αρκετή τροφή ή στέγη, γιατί δεν τα μοιράζεσαι μαζί μου;» ρώτησε ο Διονύσης, νιώθοντας μια σπίθα ελπίδας.
«Ακόμη κι αν μοιραζόμουν ότι έχω μαζί σου, τι θα πετυχαίναμε με αυτό. Θα ήσουν καλύτερα εξοπλισμένος για να φροντίσεις τον εαυτό σου; Προτιμώ να σου διδάξω τον τρόπο να βγεις από αυτή τη δύσκολη κατάσταση που βρίσκεσαι».
Ο Διονύσης σκέφτηκε για λίγο: «Εντάξει, δίδαξέ με γρήγορα γιατί πεινώ και κρυώνω και κουράστηκα να ζω έτσι».

Το Απλό Δίδαγμα

Η γερόντισσα άρχισε, «Μπορώ γρήγορα να σου πω πως εγώ σκέφτομαι για τη ζωή μου και τη δουλειά μου και μπορώ ακόμη να σου πω πώς να το κάνεις αυτό κι εσύ, αλλά είναι ένας τρόπος σκέψης πάνω στον οποίο πρέπει να εξασκηθείς. Αρχίζει με το να σκέφτεσαι αυτό που θέλεις, αντί γι’ αυτό που δεν θέλεις. Σκέφτομαι για τη ζωή μου μ’ αυτόν τον τρόπο, κάνω στον εαυτό μου μερικές ερωτήσεις και όταν τις απαντήσω ξέρω τι θέλω και από πού να ξεκινήσω. Τόσο απλό είναι».

Ο Διονύσης έδειχνε να διστάζει. «Πώς μπορεί να είναι τόσο απλό;». Γιατί δεν μπορείς να με διδάξεις τώρα; Μάλλον προσπαθείς κι εσύ να με ξεγελάσεις όπως κι όλοι οι άλλοι».

«Μπορείς να πιστέψεις ό,τι θέλεις», είπε η γερόντισσα. «Μόνο θυμήσου, εσύ είσαι αυτός που είναι μόνος, πεινασμένος, που κρυώνει και είναι δυστυχισμένος. Όταν θα είσαι έτοιμος να μάθεις πως θα πολεμήσεις τον εαυτό σου, πες να ξέρω». Η γερόντισσα τύλιξε το σάλι της σφιχτά γύρω από τους ώμους της και έφυγε με αργά βήματα.

Πέρασαν δυο μέρες κι ένα λεπτό χιόνι σκέπασε τα δέντρα και τα βράχια. Ο Διονύσης περνούσε τον περισσότερο χρόνο του νιώθοντας πικρία και θυμό για την οικογένεια του.Όποτε σκεφτόταν τη γερόντισσα ένιωθε αγανάκτηση που τον άφησε εκεί ενώ εκείνη γύρισε στο ζεστό της τζάκι και στο γεμάτο της κελάρι, όπως φανταζόταν. Λεπτό το λεπτό κρύωνε και πεινούσε περισσότερο. Κάθε τόσο, όμως, αντηχούσαν στο μυαλό του τα λόγια της: «Απλά σκέφτομαι με ένα συγκεκριμένο τρόπο, κάνω στον εαυτό μου μερικές ερωτήσεις και όταν τις απαντήσω ξέρω τι θέλω και από πού να ξεκινήσω. Τόσο απλό είναι». Κάθε φορά που το σκεφτόταν, χλεύαζε. Τι μπορούσε να ξέρει αυτή για την κατάστασή του;

Έτοιμος για Μάθηση

Την τρίτη μέρα, άκουσε βήματα και κοιτώντας είδε τη γερόντισσα να περνάει από εκεί κοντά. Γύρισε προς τον Διονύση. Αυτός σηκώθηκε και δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλα του. Είπε στην γερόντισσα ότι είχε βαρεθεί να είναι μόνος, πεινασμένος και ξεπαγιασμένος. Την παρακάλεσε να του πει πώς θα μπορούσε να πάρει αυτό που ήθελε. «Σε παρακαλώ δίδαξε μου πώς σκέφτεσαι εσύ, πώς θέτεις τις σωστές ερωτήσεις στον εαυτό σου και βρίσκεις τις απαντήσεις που σε κάνουν να παίρνεις αυτό που χρειάζεσαι. Προσπάθησα να κάνω αυτό το ταξίδι με τον τρόπο μου και με κορόιδεψαν, με λήστεψαν και με ξέχασαν. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με, σε εκλιπαρώ».

Το πρόσωπό της μαλάκωσε μέσα στο χειμωνιάτικο πρωινό. Είπε, «Βάδισε μαζί μου και θα σου κάνω κάποιες ερωτήσεις. Εσύ θα αποφασίσεις αν κάνουν τη διαφορά ή όχι».

Ο Διονύσης σηκώθηκε και καθάρισε τη βρωμιά από τα ρούχα του. «Είμαι πρόθυμος να κάνω το κάθε τι για να βγω από την δύσκολη θέση - σε παρακαλώ, βοήθησέ με». Πήγε κοντά στη γερόντισσα και προχώρησαν στο δάσος.

«Εντάξει, ας ξεκινήσουμε. Η πρώτη ερώτηση που θέλω να απαντήσεις είναι: τι πραγματικά θέλεις; Ποιο είναι το κυριότερο πράγμα που θέλεις στη ζωή σου αυτή τη στιγμή;».

Ο Διονύσης απάντησε αμέσως. «Θέλω να βρω δουλειά, μια γυναίκα και να επιστρέψω σπίτι στην οικογένειά μου».

«Αν θα μπορούσες να έχεις δουλειά, γυναίκα και να πας σπίτι τώρα, τι θα σήμαινε αυτό για σένα;», ρώτησε η γερόντισσα, σουφρώνοντας τα χείλη της.

«Θα μου έδινε φαγητό, στέγη και θα τελείωνε η μοναξιά μου», απάντησε ο Διονύσης.

«Αν θα είχες φαγητό, στέγη και δεν ήσουν πια μόνος, τι θα σήμαινε αυτό για σένα που θα ήταν ακόμη πιο σημαντικό;».

«Θα μπορούσα να ξαναδώ την οικογένειά μου ξανά και να κάνω τους γονείς μου περήφανους. Ίσως θα μπορούσα ακόμη και να τους στηρίξω στα γηρατειά».


«Τίποτε άλλο;». Η γερόντισσα σταμάτησε σε μια λεπτή άσπρη σημύδα.

Ο Διονύσης απάντησε: «Θα ήμουν μέρος μιας κοινότητας ξανά».

«Πώς θα ήξερες ότι θα είχες πετύχει το στόχο σου;».

«Θα ήμουν με την οικογένειά μου, και με τη γυναίκα μου, κάνοντας μια δουλειά που θα μου ταίριαζε και θα στήριζα τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Θα είχαμε μια στέγη πάνω από τα κεφάλια μας και αρκετά περισσεύματα για να τα μοιραστούμε με τους λιγότερο τυχερούς».

«Τι σε σταματάει από το έχεις όλα αυτά τώρα;» ρώτησε η γερόντισσα.

«Έχω χαθεί, δεν ξέρω σε τι είμαι καλός, και δεν έχω βρει καμιά γυναίκα που να θέλει να μοιραστεί τη ζωή της μαζί μου».

«Λοιπόν, όταν κανείς είναι χαμένος ή δεν ξέρει τι να κάνει και πώς να το κάνει, ποια είναι τα πράγματα που μπορεί να κάνει;»

Ο Διονύσης έβαλε το χέρι του στο σαγόνι του και σκέφτηκε. «Να σου πω, υποθέτω ότι θα μπορούσα να ρωτήσω. Ξέρεις καμιά γυναίκα που θα μου ταίριαζε; Ξέρεις καμιά δουλειά που θα μπορούσα να κυνηγήσω;».

«Δεν τυχαίνει να ξέρω καμιά γυναίκα που να σου ταιριάζει ή δουλειές εδώ γύρω, αλλά ξέρω έναν ταξιδευτή που γνωρίζει καλά αυτά τα μέρη. Θα μπορούσαμε να τον ρωτήσουμε πώς να γυρίσεις στο σπίτι σου. Αν γυρίσεις πίσω στο χωριό με τις νέες ερωτήσεις στο μυαλό σου, μπορεί να βρεις πολύ διαφορετικούς ανθρώπους καθ’ οδόν και τουλάχιστον ως την άνοιξη θα είσαι στο σπίτι σου».

Το Αληθινό Δίδαγμα

Ο Διονύσης σάστισε: «Γιατί δεν μου είπες τίποτε πριν; Γιατί με άφησες να κλαίω;».

«Ήσουν τόσο απασχολημένος να μου λες τι δεν πήγαινε καλά με τους ανθρώπους στη ζωή σου, που δεν πρόλαβα να πω λέξη. Τώρα που ξέρω τι θέλεις, μπορώ να σε βοηθήσω. Στην πραγματικότητα, αυτός είναι ο τρόπος που δουλεύει το όλο σύστημα. Κάνεις τη ερώτηση για να προσδιορίσεις αυτό που θέλεις, πώς εσύ ή οι άλλοι θα επωφεληθείτε από την επιλογή σου, και πώς, όποιοι ενδιαφερόμενοι, θα ξέρετε πότε έχετε φθάσει στο στόχο σας. Αν φτάσεις κάπου μη γνωρίζοντας τι ψάχνεις, μπορείς να ρωτήσεις, ‘Πώς μπορώ να εξακριβώσω τι είναι αυτό που χρειάζομαι;’. Σου είπα ότι ήταν τόσο απλό.» Η γερόντισσα δίπλωσε τα χέρια της.

Ο Διονύσης άρχισε να βρίσκει την ελπίδα και την ενέργεια που είχε χάσει, ίσως από τότε που αυτός και ο Διονύσης είχαν χωρίσει στο σταυροδρόμι. Πήρε με έξαψη τα χέρια της γυναίκας στα δικά του λέγοντας. «Σε παρακαλώ πάμε να βρούμε αυτόν τον φίλο σου. Είμαι έτοιμος να αρχίσω το ταξίδι του γυρισμού τώρα αμέσως!».

Η γερόντισσα οδήγησε τον Διονύση στον ταξιδευτή, που έδειξε στον νέο το δρόμο για το σπίτι του. Πριν ξεκινήσει ο Διονύσης, η γερόντισσα του έδωσε ένα γούρι. Πάνω του ήταν γραμμένες οι τέσσερις ερωτήσεις: Τι θέλεις; Τι θα σου φέρει αυτό; Πώς θα το ξέρεις; Πώς θα φτάσεις εκεί; Με άλλα λόγια, που είναι το ΕΚΕΙ; Και του είπε, «Φεύγεις για ένα μεγάλο ταξίδι. Μπορεί να έχεις αυτοπεποίθηση τώρα και ενέργεια, αλλά μπορεί να έρθει η ώρα που να είσαι χαμένος ξανά, μπερδεμένος ή μόνος. Αν έρθει αυτή η ώρα θυμήσου τις τέσσερις ερωτήσεις και κάνε τες στον εαυτό σου ή στους ανθρώπους που θα συναντάς. Αν κάνεις την ερώτηση και βρεθείς σε ένα μέρος όπου δεν ξέρεις πώς να πάρεις αυτό που θέλεις, ρώτα ακόμη μία: ‘Πώς θα το εξακριβώσω;’. Συνέχισε να κάνεις τις ερωτήσεις μέχρι να αναγνωρίσεις το επόμενο βήμα του ταξιδιού σου. Κάνε αυτό το βήμα και το επόμενο μέχρι να έρθει η στιγμή να ρωτήσεις ξανά, ‘Τι θέλω; Τι θα μου φέρει αυτό; Πώς θα ξέρω;’. Αν έρθεις αντιμέτωπος με μια ερώτηση που δεν μπορείς να απαντήσεις, ρώτα: ‘Πώς θα εξακριβώσω;’ ή ‘Αν γνώριζα την απάντηση, ποια θα ήταν;’. Όταν συναντάς άλλους, μπορείς να τους ρωτήσεις, ‘Τι είναι αυτό που θέλεις ή έχεις ανάγκη; Τι θα σου φέρει αυτό; Πώς θα ξέρεις πότε θα έχεις αυτό που θέλεις ή χρειάζεσαι; Πώς μπορείς να ξεκινήσεις για να το αποκτήσεις;’. Αν δεν ξέρουν πώς να ξεκινήσουν για να πάρουν αυτό που θέλουν ή έχουν ανάγκη, ρώτησε τους, ‘Πώς μπορείς να το εξακριβώσεις;’.

Όταν δημιουργείς σχέσεις – συνεταιρικές ή προσωπικές – ρώτησε, ‘Τι θέλουμε ή χρειαζόμαστε; Τι θα μας φέρει αυτό; Πώς θα το ξέρουμε; Πώς θα τα αποκτήσουμε; Αν δεν ξέρουμε το πώς, πώς μπορούμε να μάθουμε;’. Μπορείς να ρωτήσεις τις ίδιες ερωτήσεις πολλές φορές την ημέρα, σχετικά με μεγάλες ή μικρές αποφάσεις. Μπορείς να τις ρωτάς ξανά και ξανά μέχρι να βρεις ένα σχέδιο, ένα πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση του τι θέλεις. Μάλιστα, προτείνω να περνάς τα πρώτα 20 λεπτά κάθε ημέρας σου και τα τελευταία 20 λεπτά κάθε βραδιάς θέτοντας στον εαυτό σου αυτές τι ερωτήσεις και κάθε φορά που θα παίρνεις μια απάντηση που δεν είναι αυτή που θέλεις, κάνε τες επανειλημμένως μέχρι να ξέρεις πραγματικά τι θέλεις και τουλάχιστον ένα πρώτο στάδιο ώστε να το αποκτήσεις ή να ανακαλύψεις πώς θα το αποκτήσεις.
Υπόσχεσαι να χρησιμοποιήσεις τα εργαλεία που σου έδωσα; Γιατί αν δεν θυμάσαι να τα χρησιμοποιείς, μπορείς κάλλιστα να μου δώσεις πίσω το γούρι και να επιστρέψεις στο να είσαι χαμένος και θυμωμένος όπως ήσουν πάντα».

Ο Διονύσης υποσχέθηκε να χρησιμοποιήσει τις ερωτήσεις με κάθε ευκαιρία που είχε, ακόμα και με το ξεκίνημα και τελείωμα κάθε ημέρας, είτε το χρειαζόταν είτε όχι. Ευχαρίστησε την γερόντισσα για την ευγένεια και την καθοδήγηση της, και με τους ώμους και το κεφάλι ψηλά για πρώτη φορά στο ταξίδι του, ξεκίνησε προς την κατεύθυνση που του είχε δείξει ο ταξιδευτής.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…