ΕΠΙΜΟΝΗ!!

ΕΠΙΜΟΝΗ!

Το ευχάριστο με τον "Νόμο της Έλξης" είναι ότι καταφέρνεις να ενώσεις την δύναμη του μυαλού και των συναισθημάτων σου. Περικλείει την δημιουργία μιας νέας προσέγγισης στην ζωή σου και τον τρόπο που σκέφτεσαι και αισθάνεσαι για τα επιτεύγματα και τις επιθυμίες σου. Αυτό βέβαια χρειάζεται επιμονή.

Εάν δεν δεις άμεσα αποτελέσματα και ο στόχος σου δεν υλοποιηθεί  γρήγορα μπροστά στα μάτια σου, μην παραδίδεις τα όπλα και μην απελπίζεσαι.  Δούλεψε στο να ακονίζεις καλά τα εργαλεία σου.. τις σκέψεις σου, τα αισθήματά σου, τις πεποιθήσεις σου και την συμπεριφορά σου, την φαντασία σου, την επιθυμία και την σύνδεσή σου με το λαμπρό σου μέλλον και τον πραγματικό σου εαυτό. Τότε θα δεις τα αποτελέσματα στην πραγματικότητά σου. Να τα εκτιμάς αυτά μαζί με τα σημάδια, τους οιωνούς, τις συγχρονικότητες που σου  παρουσιάζονται. Να είσαι ανοικτός στις ευκαιρίες που θα βρεθούν στον δρόμο σου και να πράξεις σύμφωνα με αυτές.

Τα όνειρα σου , σαν σπόροι που ξεφυτρώνουν, θα κάνουν ρίζες και θα βλαστήσουν , όταν τα δώσεις ήλιο και νερό, και τα φροντίσεις μέσα στην ζέστη του μυαλού σου.

Να επιμένεις!! 

Το να συντονίσεις τις δονήσεις σου στο μέλλον που επιθυμείς, μπορεί και να σημαίνει ότι πρέπει να αλλάζεις τακτικά ανταλλακτικά και επίπεδα ανάπτυξης, όπως και να απομακρύνεις αυτό που φυτρώνει στον δρόμο σου

ΕΣΤΙΑΣΕ!!

ΕΣΤΙΑΣΕ!

Σε αυτό που δίνεις την προσοχή σου ευδοκιμεί. Η ενέργεια των σκέψεών σου, των συναισθημάτων, της φαντασίας και της επιθυμίας σου τρέφει την εμπειρία σου. Όποτε εστιάζεις σε αυτό που δεν θέλεις , δίνεις σε αυτό την προσοχή σου, τότε μεγεθύνεται στην ζωή σου. Λέξεις όπως "δεν" "μη"  "όχι" δείχνουν που εστιάζεις , τι είναι αυτό που δεν θέλεις παρά αυτό που θέλεις.

Τάισε τα όνειρά σου όχι τους φόβους σου. Τάισε τις επιτυχίες σου όχι τις αποτυχίες σου. Οι σκέψεις σου , τα συναισθήματά σου, η εστίαση και ο τρόπος που τα χρησιμοποιείς σου δίνουν τις κατευθύνσεις. Σίγουρα σε πάνε κάπου. Εάν αισθάνεσαι καλά , τότε καλά θα αισθάνεσαι και στον προορισμό σου.

Εάν βρίσκεσαι σε μία ιδιαίτερη δύσκολη φάση, ή υπάρχει μία περιοχή στην ζωή σου που σου προκαλεί φόβο ή ανησυχία ή άγχος, ή άλλα αρνητικά συναισθήματα (θυμό, ενοχή, κλπ) υπάρχει μία τεχνική που μπορείς να χρησιμοποιήσεις , ώστε να σε βοηθήσεις να εστιάσεις μακριά από αυτό που δεν θέλεις και να συγχρονιστείς σε αυτό που θέλεις, όπως επίσης και σε υψηλότερες, θετικές  ενεργειακές δονήσεις.

Λοιπόν, στην αρχή της ημέρας σου διάλεξε

α) έναν στόχο/όνειρο που επιθυμείς να δημιουργήσεις , μικρό ή μεγάλο, δεν έχει σημασία ή

β) ένα πρόσωπο που θαυμάζεις και επιθυμείς να μοιάσεις και να αναπτύξεις κάποιες από τις δικές του ποιότητες

αυτό θα λειτουργήσει σαν "άγκυρα εστίασης" κατά την διάρκεια της ημέρας. Κάθε φορά που η εστίασή σου αρχίζει να ξεφεύγει προς την κατεύθυνση των αρνητικών σκέψεων, φόβων, ανησυχιών ή της απαισιοδοξίας , αμέσως αλλάξτε την προσοχή σας προς την "άγκυρα εστίασης" σας. Χρησιμοποιήστε την ίδια που έχετε επιλέξει στην αρχή της ημέρας , όλη την ημέρα.

Βιώστε πως ανεβάζει την κατάστασή σας άμεσα. Αυτός είναι και ένας διασκεδαστικός τρόπος για να αποκτήσετε μεγαλύτερη επίγνωση και έλεγχο των σκέψεων και των συναισθημάτων σας και να δίνετε μεγαλύτερη ενέργεια στον στόχο σας. Μπορείτε να διαλέγετε διαφορετικές "άγκυρες εστίασης" κάθε μέρα.

Για να εμπλουτίστε την εξάσκησή σας μπορείτε επίσης να κάνετε την παρακάτω άσκηση.

Προσπαθήστε να προσηλώστε το βλέμμα σας σε ένα σημείο μακριά σας για μερικά λεπτά χωρίς να αποσπαστείτε (μπορείτε να ζωγραφίσετε ένα σημείο σε ένα χαρτί ή να χρησιμοποιήστε ένα συγκεκριμένο σημείο στον χώρο σας).

Μπορείτε να ξεκινήσετε να εστιάζετε σε αυτό το σημείο για 30 δευτερόλεπτα.

Προσπαθήστε να κρατήσετε το μυαλό σας καθαρό και σταθερό και δώστε όλη σας την προσοχή στο σημείο εστίασης. Μετά αρχίστε κάθε μέρα να αυξάνετε τον χρόνο εστίασης σε αυτό το σημείο και να θυμάστε να κρατάτε το μυαλό σας καθαρό και σταθερό. Αυτή είναι μία καταπληκτική άσκηση για να μάθετε πώς να εστιάζετε στον στόχο, να κρατάτε το μυαλό σταθερό και καθαρό και να είστε περισσότερο παρόντες στο "εδώ και τώρα". Μπορείτε να κάνετε αυτή την πρακτική σε όλες τις καθημερινές σας δραστηριότητες και να είστε πλήρως προσηλωμένοι στο αποτέλεσμα.

Πάντα να χαίρεστε με τον εαυτό σας για τις επιτυχίες σας και τους θριάμβους σας.

ΜΕ ΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ?

Όταν σταθμίζετε τις προτιμήσεις σας, οραματίζεστε τα όνειρά σας ή βρίσκετε τι επιθυμεί η καρδιά σας, μην παγιδεύεστε με το να αναρωτιέστε με ποιόν τρόπο θα τα αποκτήσετε όλα αυτά. Αναρωτώμενοι "Πώς"  καλλιεργεί αμφιβολίες και περιορισμούς στην φαντασία σας και στην προοπτική του ορίζοντα σας.

Αφήστε στο σύμπαν να ξεκαθαρίσει το "πως" θα γίνει αντί για εσάς. Μέσα από τα σημεία υπεροχής του και τις απεριόριστες δυνατότητές του , αυτό του είναι ένα εύκολο και διασκεδαστικό καθήκον. 

Η δική σας δουλειά είναι να αναγνωρίσετε τις ευκαιρίες, να χαρείτε με τα δώρα που έρχονται στον δρόμο σας , να πανηγυρίσετε με τις επιτυχίες σας και να είστε ευγνώμονες με το μαγικό ταξίδι της ζωής σας.

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ'

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ Συνέχεια Μέρος 8ο

Η Επιστροφή των Διδύμων

Αυτή την κατάσταση αντίκρισαν ο Δημήτρης και ο Διονύσης όταν επέστρεψαν σπίτι. Αφού βρήκαν το σπίτι άδειο, περπάτησαν γρήγορα στο οικογενειακό παντοπωλείο όπου έμειναν άναυδοι μπροστά στο παράθυρο, στην θέα του μεγαλύτερου αδερφού τους να κλαίει μεθυσμένου πάνω από το γραφείο του. Χτύπησαν το παράθυρο και τελικά ο Δαμιανός σηκώθηκε να τους ανοίξει.

Οι δίδυμοι ρώτησαν τον αδερφό τους τι πήγαινε στραβά, και που βρισκόταν ο πατέρας τους. Ο Δαμιανός διηγήθηκε την εκδοχή του για το τι συνέβη από τότε που έφυγαν. Κατηγόρησε τον πατέρα του ότι έδωσε δωρεάν εμπόρευμα με κακούς όρους, ότι τον άφησε μόνο να τα βγάλει πέρα, και ότι δεν είχε την παραμικρή ιδέα ότι η ξηρασία θα χτυπούσε. Κατηγόρησε τους αγρότες ότι αθέτησαν τις υποσχέσεις τους στην επιχείρηση και την κατέστρεψαν, καθώς και τους υπαλλήλους ότι έκλεψαν τα λεφτά της οικογένειας και έφυγαν, και τέλος το νέο μεγάλο παντοπωλείο για αθέμιτο ανταγωνισμό.

«Και τι έκανες για όλα αυτά;», ρώτησε ο Διονύσης, ευγενικά και με ενδιαφέρον.


«Ανέλυσα την κατάσταση, αν και όσο ανακάλυπτα τα προβλήματα και το ποιοι έφταιγαν, τόσο χειρότερα γίνονταν τα πράγματα», απάντησε ο Δαμιανός.

«Και τι έκανες μετά;», ρώτησε ο Δημήτρης.
«Διάλεξα ποιους έπρεπε να απολύσω και τους απέλυσα, και τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα», απάντησε ο Δαμιανός.

«Και τι θέλεις αντ’ αυτού;», ρώτησε ο Διονύσης.
«Δεν ξέρω. Δεν θέλω να συνεχιστεί αυτό. Το παντοπωλείο θα κλείσει και εγώ θα πρέπει να βγω έξω στον άδικο κόσμο και να δουλέψω για κάποιον άλλο. Κανείς δεν μπορεί να μας βοηθήσει, το ίδιο και εσείς – κανείς από τους δυο σας δεν ξέρει τίποτα για το παντοπωλείο», πρόσθεσε ο Δαμιανός, κάπως αυτάρεσκα.

Τα αδέρφια κατάλαβαν ότι δεν υπήρχε νόημα να μιλάνε στον Δαμιανό από τη στιγμή που ήταν μεθυσμένος και έβλεπε μόνο τις αρνητικές συνέπειες της κατάστασης.

Αποφάσισαν να πάνε στο σπίτι του γιατρού και να δούνε τον πατέρα τους. Αυτό που είδαν τους σόκαρε. Ο δυναμικός άνθρωπος που θυμόντουσαν είχε μετατραπεί σε ένα εντελώς διαφορετικό άτομο: μικρός, ωχρός, πικρός, και απελπισμένος. Το μόνο για το οποίο μπορούσε να μιλήσει ήταν το πώς απέτυχε και το πώς τον απογοήτευσαν οι άλλοι. Τα αδέρφια αποφάσισαν να τον αφήσουν να ξεκουραστεί, να κάνει ένα διάλειμμα, και να σκεφτούν ποια θα είναι η επόμενη τους κίνηση.

Το Σχέδιο

Περπάτησαν προς ένα κοντινό πανδοχείο και παρήγγειλαν γεύμα. Καθώς τακτοποιήθηκαν και πίνανε το ζεστό τους τσάι, ο Διονύσης είπε, «Τώρα που μιλήσαμε και στον Δαμιανό και στον πατέρα, και γνωρίζουμε την κατάσταση από κάθε πλευρά, πρέπει να κάνουμε ότι μπορούμε για να βοηθήσουμε την οικογένεια μας να βγει από αυτή την δύσκολη θέση. Φαίνεται ότι θα πρέπει να παρατείνουμε την διαμονή μας εδώ μέχρι να βρούμε τι θα κάνουμε. Ας χρησιμοποιήσουμε ότι μάθαμε στα ταξίδια μας σχετικά με το τι θέλουμε».

Ο Δημήτρης αποκρίθηκε, «Λοιπόν, θέλουμε ο πατέρας μας να είναι υγιής και χαρούμενος, όπως ήταν πριν από αυτό το χάλι. Θέλουμε ο αδερφός μας ο Δαμιανός να κόψει το ποτό και να πάρει στα χέρια του τον έλεγχο της κατάστασης, και θέλουμε να τους βοηθήσουμε να καταστρώσουν ένα σχέδιο για να σωθεί το παντοπωλείο».

«Και να είναι επιτυχημένη, έχει δεν έχει ξηρασία», πρόσθεσε ο Διονύσης. «Φυσικά, δεν μπορούμε να τους αναγκάσουμε να κάνουν οτιδήποτε, αλλά μπορούμε να τους επηρεάσουμε. Πώς θα το κάνουμε λοιπόν; Όπως είπαμε όταν συναντηθήκαμε κατά την επιστροφή μας εδώ, και οι δύο θα θέλαμε να μετακομίσουμε εδώ και να κάνουμε οικογένεια. Οπότε θα θέλαμε να έχουμε και ένα παντοπωλείο που θα ευημερεί ώστε να μπορούμε να έχουμε ένα μερίδιο στην επιχείρηση».


«Τι καλό θα κάνει αυτό για εμάς;».

«Πρώτα απ’ όλα θα έχουμε σώσει το παντοπωλείο που χτίστηκε από τον παππού μας, καθώς και τα μέσα συντήρησης και την υπόληψη του αδερφού και του πατέρα μας. Επίσης, θα αποδείξουμε ότι μάθαμε κάτι όσο ήμασταν μακριά. Θα μπορούσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτή την κατάσταση σαν μία πρόκληση η οποία θα μας κάνει δυνατότερους, θα μας βοηθήσει να καταφέρουμε περισσότερα στη ζωή μας, και θα μας δώσει μία ευκαιρία να διδάξουμε την στρατηγική σκέψης, την οποία μάθαμε, στην υπόλοιπη οικογένεια, κάτι το οποίο θα τους κάνει πιο υγιείς και χαρούμενους για πολλές γενιές», απάντησε ο Διονύσης.

«Τότε, ας φανταστούμε ότι έχουμε πετύχει το στόχο μας. Πώς θα ξέρουμε ότι πετύχαμε;», ρώτησε ο Δημήτρης.

«Θα έχουμε σταθεροποιήσει το παντοπωλείο και θα έχουμε μια ομάδα από χαρούμενος και αφοσιωμένους υπαλλήλους», απάντησε ο Διονύσης.

«Πώς θα φτάσουμε ΕΚΕΙ;», ρώτησε ο Δημήτρης.

«Πώς πρέπει, δηλαδή, να κινηθούμε για να τα πετύχουμε όλα αυτά; Με άλλα λόγια, ‘Που είναι το ΕΚΕΙ, ακριβώς;’».

Ο Διονύσης σκέφτηκε για ένα λεπτό. «Λοιπόν, πρώτα πρέπει να διδάξουμε στον Δαμιανό τις τέσσερις νέες μας ερωτήσεις. Θα πρέπει να τον συναντήσουμε το πρωί, να του προτείνουμε το σχέδιο και να θέσουμε και να ξανά θέσουμε τις ερωτήσεις. Θα χρειαστεί υπομονή και επανάληψη. Μπορεί να μη το καταλάβει στην αρχή, ειδικά αφού είναι τόσο θλιμμένος».

Ο Δημήτρης πετάχτηκε, «Ξέρω! Μπορούμε να του διηγηθούμε τις δικές μας ιστορίες, πώς ο καθένας μας έφτασε στο να μάθει τα ερωτήματα, πώς άλλαξαν τον τρόπο σκέψης μας, και πώς καταφέραμε και οι δύο να πετύχουμε αφού είχαμε εξασκηθεί αρκετά. Το ξέρει ότι δεν θα του λέγαμε ποτέ ψέματα. Σε κάθε περίπτωση, μπορεί να δει ότι ευημερούμε, οπότε θα μπορέσει να μας πιστέψει!».

Ο Διονύσης συμφώνησε και πρόσθεσε, «Δεύτερον, πρέπει να βοηθήσουμε τον πατέρα μας. Η αρρώστια του είναι μεν σωματική, άλλα η ψυχολογική του κατάσταση σίγουρα συνεισφέρει σε αυτήν. Κατηγορεί μονίμως τον εαυτό του, ξαναζώντας τις προηγούμενες εμπειρίες που του προκάλεσαν πόνο, και νιώθει απαίσια ξανά και ξανά.

Τίποτα από αυτά δεν βελτιώνει την κατάσταση του. Πρέπει πρώτα να του μάθουμε πώς να σκέφτεται για την αρρώστια, και να τον πείσουμε να διαλέξει πώς θέλει να ζήσει τη ζωή του, και μετά πρέπει να φέρουμε τον Δαμιανό και τον πατέρα κοντά για να μάθουν να δουλεύουν σαν ομάδα».

«Αυτό ακούγεται σαν κάτι που μπορεί να γίνει, παρόλα αυτά, κάποια πράγματα με προβληματίζουν. Πρώτον, πώς θα πείσουμε τον αδερφό και τον πατέρα μας ότι πρέπει να σκέφτονται διαφορετικά. Λέγοντας το απλά δεν θα βοηθήσει – έχουν ζήσει όλη τους τη ζωή με τον παλιό τρόπο σκέψης τους. Εδώ που τα λέμε, εδώ είναι που τον μάθαμε κι εμείς», είπε ο Δημήτρης.

Ο Διονύσης έκανε μία μικρή παύση. «Λοιπόν, αν μπορούμε εμείς να μάθουμε έναν νέο τρόπο σκέψης τότε μπορούνε και αυτοί. Πιστεύω ότι θα είναι πρόθυμοι, μόλις τους δείξουμε όλα τα οφέλη του να αλλάζεις τον τρόπο σκέψης σου. Και οι δυο τους βρίσκονται σε πολύ δύσκολη θέση, οπότε νομίζω ότι θα είναι αρκετά απελπισμένοι ώστε να ακούσουν και να μάθουν ένα νέο και καλύτερο τρόπο, όπως ήμασταν κι εμείς».

«Αυτό ακούγεται σαν ένα πολύ καλό σχέδιο», είπε ο Δημήτρης ενθουσιασμένος. «Τώρα μένει να δούμε πόσο επιτυχημένοι θα είμαστε στο να δώσουμε στον πατέρα και στον Δαμιανό να καταλάβουν και να συμφωνήσουν με αυτό. Νομίζω θα συμφωνήσουν πως ό,τι κάνανε δεν δουλεύει και θα είναι πρόθυμοι να μάθουν κάτι καινούριο».

Όταν θα είναι Έτοιμοι

Ήταν εκείνη ακριβώς τη στιγμή, που ο Διονύσης θυμήθηκε τα λόγια της γριάς γυναίκας. «Δεν είναι το τι θα κάνω εγώ για εσένα, αλλά το τι θα κάνεις εσύ για τον εαυτό σου». Ο Δημήτρης θυμήθηκε το καφέ πουλάκι και τον αετό να λένε κάτι παρόμοιο, και αμφότεροι οι αδερφοί θυμήθηκαν την απροθυμία των δασκάλων τους να τους αποκαλύψουν τις ερωτήσεις πριν να είναι έτοιμοι να ακούσουν.

Συνειδητοποίησαν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τον πατέρα τους ή τον αδερφό τους, αλλά ότι μπορούν να κάνουν τις ερωτήσεις όταν αυτοί ήταν έτοιμοι και πρόθυμοι να τις ακούσουν. Με υπομονή και επιμονή, ο πατέρας και ο αδερφός τους θα έβλεπαν τελικά τις νέες προοπτικές, όπως είχαν κάνει ο Δημήτρης και ο Διονύσης. Και με μεγάλη αποφασιστικότητα τα δύο αδέρφια ξεκίνησαν να αλλάξουν τα πράγματα που μπορούσαν να αλλάξουν, και προσκάλεσαν τον πατέρα και τον αδερφό τους να μεταμορφωθούν μαζί τους.

Και Ζήσανε Αυτοί Καλά κι Εμείς Καλύτερα

Λίγο καλόπιασμα χρειάστηκε, και ο Δαμιανός και ο Δανιήλ κατάφεραν να αλλάξουν τον τρόπο σκέψης τους, λίγο πολύ όπως ο Διονύσης και ο Δημήτρης είχαν κάνει. Και εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, ήδη γνωρίζεις για το χαρούμενο τέλος που συνοδεύει αυτή την ιστορία, όπως και κάθε παραμύθι που έχει γραφτεί από τότε που χάραξε ο χρόνος. Σε αυτό το παραμύθι όμως, δεν υπάρχουν λευκά άλογα ή βασιλικές γιορτές. Ούτε βάτραχοι που έγιναν πρίγκιπες. Μερικές φορές, τα πιο χαρούμενα από τα ζήσανε-αυτοί-καλά-κι-εμείς-καλυτέρα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία αλλαγή στον τρόπο σκέψης.

ΤΕΛΟΣ 

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ'

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ
ΣΥΝΕΧΕΙΑ Μέρος 7ο

Ένας Άλλος Αγρότης

Όπως περπατούσε, έφτασε σε μια φάρμα. Ήταν φτωχική και ο αγρότης είχε λίγες αποθήκες, άλλα προσέφερε στον νεαρό ταξιδιώτη ένα μέρος για να κοιμηθεί και ένα γεύμα. Ο αγρότης ανησυχούσε για το πώς θα επιβιώσει αυτός και η οικογένεια του, και ζήτησε από τον νέο ένα δάνειο για να μπορέσει να αγοράσει σπόρους. Ο νέος άρχισε να μοιράζεται με τον αγρότη το πόσο δύσκολη ήταν η ζωή, πώς είχε χάσει όλα τα χρήματα του από έναν ανέντιμο αγρότη, και πώς δεν ήταν διατεθειμένος να πιαστεί κορόιδο για δεύτερη φορά. Αλλά θυμήθηκε την γερόντισσα και τελικά ρώτησε τον αγρότη, «Τι ακριβώς είναι αυτό που θέλεις;». Ο αγρότης απάντησε ότι θέλει να φυτέψει και να καλλιεργήσει καλύτερες σοδειές τον επόμενο χρόνο.


«Τι θα σου φέρει αυτό;» ρώτησε ο Διονύσης. Ο αγρότης αποκρίθηκε ότι αν η φάρμα παρήγαγε ξανά, τότε θα ήταν ικανός να φροντίσει τον εαυτό του και την οικογένεια του.


«Πώς θα το ξέρεις όταν τα πράγματα θα πηγαίνουν καλά;». Ο αγρότης άρχισε να περιγράφει πώς θα πήγαινε ο χρόνος: από την προετοιμασία της γης στο φύτεμα των σπόρων και στο θερισμό της σοδειάς. Δεν υπήρχε όμως τρόπος να προβλέψεις το ποσό του νερού που θα ήταν διαθέσιμο, καθώς τα τελευταία χρόνια υπήρχε ξηρασία.


«Πώς λοιπόν θα ξεκινήσεις να καλλιεργείς σοδειές για να ταΐσεις την οικογένεια σου, ακόμα και αν η βροχή δεν έρθει ξανά αυτό το χρόνο;», ρώτησε ο Διονύσης.


«Δεν ξέρω», απάντησε ο αγρότης.


Ο Διονύσης θυμήθηκε την ερώτηση και ρώτησε, «Πώς μπορείς να το εξακριβώσεις;»

Ο αγρότης σκέφτηκε για λίγο και θυμήθηκε πως υπήρχε ένας άνθρωπος στο χωριό που είχε μαζέψει μια καλή σοδειά, παρά την ξηρασία. «Θα μπορούσα να ρωτήσω τον γερο-Δάμο πώς καλλιεργούσε σε αυτούς του ξηρούς καιρούς».
Και έτσι έκανε. Ο Διονύσης έμεινε για να βοηθήσει τον αγρότη να φυτέψει σοδειές όπως ο γερο-Δάμος και να φροντίσει για αυτές όπως ο γερο-Δάμος. Την εποχή του θερισμού, ο αγρότης είχε αρκετά για την οικογένεια του καθώς και κάποιο περίσσευμα. Αυτό το έδωσε στον Διονύση από ευγνωμοσύνη για την βοήθεια του. Ο Διονύσης πήρε κάποιο μέρος και το πούλησε στην επόμενη πόλη για να αναπληρώσει τα χρήματα του και συνέχισε το ταξίδι του. Πριν φύγει, θύμισε στον αγρότη τις τέσσερις ερωτήσεις: τι θέλω, τι θα μου φέρει, πώς θα το ξέρω, και πώς θα φτάσω εκεί; (Πού ακριβώς είναι το ΕΚΕΙ;). Με ένα χαμόγελο, ο αγρότης απάντησε, «Και η πέμπτη ερώτηση είναι ‘Πώς θα το εξακριβώσω;’»


Ο Διονύσης πήρε λοιπόν το δρόμο του. Στην αγορά της πόλης μπόρεσε να πουλήσει το περίσσευμα της σοδειάς σε καλή τιμή γιατί η περιοχή βασανιζόταν από ξηρασία, και έτσι κατάφερε να βάλει πάλι λεφτά στην τσέπη του όπως και ήλπιζε.

Βρίσκοντας την Αγαπημένη

Ενώ ήταν στην αγορά ο Διονύσης πρόσεξε έναν έμπορο και την όμορφη κόρη του, την Δήμητρα. Τόσο πολύ του άρεσε η κόρη, ώστε αποφάσισε να παραμείνει εκεί γύρω για να δει πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση.
Πολιόρκησε την κοπέλα αρκετές εβδομάδες και τελικά πλησίασε τον πατέρα της για να ζητήσει το χέρι της Δήμητρας σε γάμο. Ο έμπορος ρώτησε τον Διονύση, «Τι θέλεις;».
Ο Διονύσης απάντησε ξεκάθαρα, «Κύριε, επιθυμώ να μοιραστώ την ζωή μου με την όμορφη κόρη σας και θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου για να φροντίσω για αυτήν και να την κάνω ευτυχισμένη».


Ο έμπορος ρώτησε, «Τι θα σου φέρει αυτό;».


Ο Διονύσης αποκρίθηκε, «Θα είμαι χαρούμενος να φροντίζω την κόρη σας και την οικογένεια μου, μαθαίνοντας να την συντηρώ, και βοηθώντας εσάς όπως μπορώ. Αν το κάνω αυτό θα έχω μία οικογένεια, μία κοινότητα, και μια ζωή για την οποία θα είμαι περήφανος».
Και ο έμπορος τον ρώτησε, «Πώς θα ξέρεις ότι κατάφερες αυτά τα πράγματα;»


Ο Διονύσης απάντησε ειλικρινώς, «Δεν μπορώ βέβαια να προβλέψω το μέλλον, αλλά μπορώ να σας πω ότι θα ζω με μία όμορφη γυναίκα, θα μεγαλώνω τα παιδιά μας, θα τα συντηρώ καλά με καλλιέργειες και εμπόριο, και θα μαθαίνω κάτι κάθε μέρα».


Ο έμπορος χαμογέλασε μπροστά στην ειλικρίνεια του Διονύση και είπε, «Έχεις την ευλογία μου».


Ο Διονύσης παντρεύτηκε την κόρη του εμπόρου στο πιο όμορφο πανδοχείο της πόλης.
Άρχισαν να χτίζουν τη ζωή τους μαζί, και συνεχώς ο καλός γαμπρός βοηθούσε τον έμπορο να επεκτείνει την επιχείρηση του σημαντικά, χρησιμοποιώντας τις ερωτήσεις πάνω στο γούρι της γερόντισσας.
Κάποια στιγμή ο Διονύσης όμως επιθύμησε την οικογένεια του και το σπίτι της παιδικής του ηλικίας. Μία ανοιξιάτικη μέρα αποφάσισε να κάνει ένα ταξίδι πίσω, τώρα που είχε τόσα θετικά πράγματα να μοιραστεί με την οικογένεια του σχετικά με τη νέα του ζωή. Ο πεθερός του, του ζήτησε να εμπορεύεται καθ’ οδόν και του έδωσε συστάσεις για πολλούς εμπόρους.
Εμπιστεύτηκε τον Διονύση, ότι θα κάνει καλή δουλειά, επειδή είχε μάθει πως ό,τι και να συμβεί ο Διονύσης είχε τις τέσσερις ερωτήσεις, «Τι θέλω, τι θα μου φέρει αυτό; Πώς θα το ξέρω, πώς θα φτάσω εκεί;». Και αν ποτέ ο Διονύσης έπιανε τον εαυτό του να λέει, «Δεν ξέρω», ο έμπορος ήξερε ότι η επόμενη ερώτηση του Διονύσης θα ήταν «Πώς μπορώ να εξακριβώσω;». Έτσι έγινε, και ο Διονύσης έφτασε πίσω στο ίδιο σταυροδρόμι στο οποίο ξεκίνησε πριν τόσο καιρό, για να βρει τον αδερφό του ήδη εκεί, με τις δικές του περιπέτειες για να μοιραστεί.
Πέρασαν την υπόλοιπη μέρα περπατώντας προς το χωριό μαζί, και ο καθένας έλεγε με τη σειρά του τι συνέβη και πώς άλλαξε η ζωή του. Το πιο εκπληκτικό ήταν όταν κατάλαβαν πως και οι δύο είχαν διδαχθεί τις ίδιες ερωτήσεις κάτω από διαφορετικές συνθήκες, και πως οι ερωτήσεις ήταν ο λόγος που οι ζωές τους άλλαξαν άρδην. Καθώς έπεσε η νύχτα ο Δημήτρης και ο Διονύσης έφτασαν στο παλιό τους χωριό και άρχισαν να τρέχουν μόλις το σπίτι τους έγινε ορατό μέσα στο μουντό φως του απόβραδου. Μόλις έφτασαν, πετάχτηκαν μέσα δίχως να χτυπήσουν, ανυπόμονοι για τις αγκαλιές της οικογένειας τους. Βρήκαν μια λάμπα κηροζίνης να καίει πάνω στο τραπέζι, αλλά κανέναν σπίτι.

Μέρος 3. Επιστρέφοντας Σπίτι
Αντιμετωπίζοντας την Ένταση

Ο Δανιήλ ήταν ένας δυναμικός άνδρας. Διοικούσε την κληρονομημένη επιχείρησή του αποτελεσματικά και στη ζωή του δεν χρειάστηκε να παλέψει. Ο πατέρας του είχε κάνει διεξοδική δουλειά όταν έστηνε το παντοπωλείο , και το μόνο που έπρεπε να κάνει ο Δανιήλ ήταν απλά να την διατηρήσει, καθώς οι κάτοικοι του χωριού ήταν έντιμοι άνθρωποι και πάντα εξοφλούσαν τα χρέη τους. Ο Δανιήλ ήταν ένας δίκαιος άνθρωπος. Όταν κάποιο πρόβλημα παρουσιαζόταν στο κατάστημα, ο Δανιήλ ανέλυε την κατάσταση, έβρισκε τι δεν πάει καλά και γιατί, ανακάλυπτε τι τον εμπόδιζε από το να φτάσει στο αποτέλεσμα που ήθελε, και θεράπευε το πρόβλημα διορθώνοντας την κατάσταση άμεσα και αποτελεσματικά, είτε φέρνοντας νέο εμπόρευμα είτε με τρόπο εισπράττοντας από τους οφειλέτες τα χρήματά του.
Ο Δαμιανός, σαν μεγαλύτερος γιος, έγινε Βοηθός Διευθυντή, και άρχισε να συνεργάζεται με τον πατέρα του. Ο Δαμιανός ήταν ένας έξυπνος, όμορφος και ευγενικός άνθρωπος. Ο πατέρας φρόντιζε για τα θέματα στρατηγικής και τους σημαντικούς πελάτες ενώ ο Δαμιανός χειριζόταν το θέμα των υπηρεσιών και διηύθυνε το κομμάτι των προμηθευτών του καταστήματος.
Ο χρόνος κατά τον οποίο οι νεότεροι αδερφοί του Δαμιανού έφυγαν για να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους ήταν δύσκολος. Το καλοκαίρι ο καιρός ήτανε βάναυσα καυτός και μια μοιραία ξηρασία είχε ως αποτέλεσμα να ξεραθούνε όλες οι καλλιέργειες. Πολλοί αγρότες δεν είχαν χρήματα για να ξεπληρώσουν τις οφειλές τους στο παντοπωλείο. Ο Δανιήλ είχε παραχωρήσει πολλές πιστώσεις σε παλιούς πελάτες του, βασισμένα μόνο στην καλή τους σχέση, και κάτι τέτοιο έγινε προβληματικό για το κατάστημα. Γιατί καθώς οι αγρότες χρεοκοπούσαν, έπαιρναν μαζί τους και το παντοπωλείο. Το παντοπωλείο έχασε περίπου το 95% του κεφαλαίου του εκείνο το χρόνο και πάλευε για να επιβιώσει.
Ο Δανιήλ και ο Δαμιανός κάθισαν να αναλύσουν την κατάσταση.
Ο Δανιήλ ξεκίνησε την συνεδρίαση. «Έχουμε μεγάλο πρόβλημα. Έχουμε χάσει πολλά λεφτά και δεν μπορούμε να πληρώσουμε τους προμηθευτές.


Ο Δαμιανός ρώτησε, «Γιατί τους έδωσες αυτές τις πιστώσεις χωρίς δικλίδες ασφαλείας;».


«Γιατί γνωρίζω αυτούς τους αγρότες χρόνια και δεν είχαμε ποτέ προβλήματα.


Δεν μπορώ να καταλάβω πώς συνέβη αυτό σε ‘μένα».


«Κατ’ εμέ, είναι δικιά σου ευθύνη», γκρίνιαξε ο Δαμιανός. «Εσύ δημιούργησες όλο αυτό το χάος με το να εμπιστευτείς σε αυτούς τους ανθρώπους αγορές και πιστώσεις με κακούς όρους για το κατάστημα.


«Το φταίξιμο δεν είναι δικό μου», απάντησε ο Δανιήλ. «Με όλη την επιχειρησιακή σου εμπειρία θα έπρεπε να είχες προβλέψει κάτι τέτοιο. Γιατί δεν έκανες τίποτα;».


«Δεν φταίω εγώ!», φώναξε ο Δαμιανός, χτυπώντας την γροθιά του στο τραπέζι.


«Γιατί δεν προέβλεψες την ξηρασία;


Σύμφωνα με την συμπεριφορά του καιρού των τελευταίων χρόνων, ήταν σίγουρο ότι θα είχαμε περίοδο ξηρασίας».
«Πότε έχω το χρόνο να κάτσω και να μελετήσω τη συμπεριφορά του καιρού; Είμαι ο ιδιοκτήτης του γενικού παντοπωλείου, όχι ο Ηλίας, ο χαζός του χωριού», αποκρίθηκε ο Δανιήλ.
Και έτσι πήγε η συζήτηση για πολλές ώρες, πατέρας και γιος να αναπτύσσουν ο καθένας την δική του ανάλυση του προβλήματος, και να ρίχνουν το φταίξιμο ο ένας στον άλλο. Και δεν τους έβγαζε πουθενά.

Θύματα του Άγχους

«Καθώς έπεσε το σκοτάδι, ο Δαμιανός έσπρωξε πίσω την καρέκλα του με οργή και έφυγε από το σπίτι για να πάρει λίγο καθαρό βραδινό αέρα. Ο Δανιήλ έμεινε ακίνητος, με τις ίδιες ερωτήσεις να αντηχούν επανειλημμένα στο κεφάλι του, «Τι πήγε στραβά; Γιατί πρέπει να υποφέρουμε; Που έκανα λάθος; Ποιος φταίει; Γιατί;».
Ανέμειξε αυτά τα ερωτήματα με την σκέψη του πόσο υπέροχη θα ήταν η ζωή του αν δεν είχε αυτό το πρόβλημα. Ξανά και ξανά, συνάντησε τα ίδια τρομερά αισθήματα που ένιωσε όταν έμαθε για πρώτη φορά τις απώλειες των πελατών του. Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε για εβδομάδες και ο Δανιήλ ένιωθε όλο και χειρότερα. Η καρδιά του δεν άντεξε στην πίεση και μία μέρα κατέρρευσε στο πάτωμα του σπιτιού του.
Είχε την τύχη όμως να τον δει ο γείτονας του, ο ράφτης, και να τον πάει στο γιατρό της πόλης. Ενώ ξάπλωνε ανίκανος να κινηθεί στο στενό κρεβάτι στο σπίτι του γιατρού, αντιμετώπισε άλλη μια σειρά δύσκολων ερωτήσεων, «Γιατί έπρεπε να αρρωστήσω σε μια τόσο κρίσιμη στιγμή, όταν το παντοπωλείο αντιμετωπίζει τόσο σοβαρά προβλήματα; Γιατί δεν με τάισε η γυναίκα μου υγιεινό φαγητό και με έβαλε να δουλέψω στον κήπο μαζί της; Γιατί η ζωή είναι τόσο άδικη μαζί μου;».
Εντωμεταξύ, ο Δαμιανός πήρε τον έλεγχο του παντοπωλείου. Οργάνωσε αρκετές συνελεύσεις προσωπικού καθώς και προσωπικές συναντήσεις με κάθε προμηθευτή ξεχωριστά. Ξόδεψε αρκετό χρόνο για να εξηγήσει στους ανθρώπους του γιατί ήταν αυτοί υπεύθυνοι για την αποτυχία του παντοπωλείου και απαίτησε γραπτές εξηγήσεις και δικαιολόγηση από όλους. Ξεχώρισε δύο ανθρώπους οι οποίοι πρότειναν τις περισσότερες από τις πιστώσεις στον πατέρα του και μετά από σύντομες συνεντεύξεις, τους απέλυσε και τους δύο.
Και επειδή ενός κακού μύρια έπονται, ένα μεγαλύτερο παντοπωλείο από ένα γειτονικό χωριό ετοιμαζόταν να ανοίξει ένα κατάστημα στην άλλη μεριά του χωματόδρομου. Ο ταμίας που δούλευε στο παντοπωλείο από τα χρόνια του παππού του Δαμιανού αγανάκτησε τόσο πολύ με τον τρόπο που ασκούσε ο Δαμιανός την διοίκηση, που σηκώθηκε και έφυγε από την πόλη, παίρνοντας μαζί του γνώσεις δύο γενεών και τα εναπομείναντα μετρητά. Ο Δαμιανός έμεινε με μία επιχείρηση που βούλιαζε, με λίγους τελευταίους πελάτες, καθόλου μετρητά, δυσαρεστημένους υπαλλήλους και έναν άρρωστο πατέρα που δεν μπορούσε να βοηθήσει.


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…