Υποδεχθείτε τον Νέο Χρόνο με Ευγνωμοσύνη στην Καρδιά!

 

 

Ευγνωμοσύνη!

Σκεφτείτε για μία μόνο στιγμή όλα αυτά τα πράγματα που χρειάζονται πρακτική εξάσκηση: Γραμματική, Αριθμητική ,Μαγειρική, Μουσική. Η πρακτική εξάσκηση είναι ίσως κάτι που πιστεύετε ότι επιτέλους αφήσατε πίσω σας όταν σταματήσατε το σχολείο ή όταν σταματήσατε τα μαθήματα μουσικής.

Αλλά… Σκεφτήκατε άραγε ποτέ να εξασκήσετε την υπέροχη τέχνη της ευγνωμοσύνης?

Η απλότητα της ευγνωμοσύνης και τα συγκλονιστικά αποτελέσματα που δίνει στην ζωή μας, είναι ασυναγώνιστα σε σχέση με οποιαδήποτε άλλη παρόμοια εξάσκηση.Υπάρχει ένα είδος ΜΑΓΕΙΑΣ γύρω από την ευγνωμοσύνη γιατί ξυπνάει την συνείδησή μας, γεμίζει τις μπαταρίες μας με ενέργεια, αυξάνει την αυτοεκτίμησή μας, και δυναμώνει το πνεύμα μας.

Η Ευγνωμοσύνη σίγουρα είναι μία σταθερή αξία.

Συχνά συμβαίνει να κατέχουμε σημαντικά πλούτη, την καλύτερη μόρφωση, και μία απίστευτη ζωή και πάλι όμως να είμαστε δυστυχισμένοι. Αυτό συμβαίνει όταν οι άνθρωποι ζουν μία ζωή χωρίς ίχνος ευγνωμοσύνης. Η επιτυχία είναι μία διαδικασία που περιέχει και κορυφές και κοιλάδες, αλλά η μόνη σταθερή διαδικασία σε μία πραγματικά επιτυχημένη ζωή είναι η ευγνωμοσύνη. Η επιτυχημένη ζωή απαιτεί συνεχή ανάπτυξη, και η ευγνωμοσύνη εξασφαλίζει αυτή την ανάπτυξη.

Η Ευγνωμοσύνη ανυψώνει την επίγνωση και διευρύνει την αλληλεπίδρασή σας με τον υπόλοιπο κόσμο. Μόλις η Ευγνωμοσύνη γίνει μέρος της ζωής σας, της φύσης σας, τότε αρχίζετε να ζείτε την σχέση μεταξύ της επιτυχίας σας και αυτών που δημιουργήσατε , και τα προσόντα και την συνεισφορά των άλλων στην ζωή σας.

Σκεφτείτε τα ακόλουθα:

• Ο αγρότης φυτεύει, ποτίζει, καλλιεργεί και θερίζει τα λαχανικά που απολαμβάνεις.
• Ο οδηγός του φορτηγού παραδίδει το φαγητό στην αγορά που σύντομα θα απολαύσει η οικογένειά σου.
• Ο αρτοποιός ζυμώνει και ψήνει τα ψωμιά που θα φας για το μεσημέρι ή το πρωινό σου.
• Ο Μηχανικός και ο Αρχιτέκτονας σχεδιάζει την γέφυρα ή τον δρόμο που σε βοηθάει να πάς στην δουλειά σου.
• Ο επιπλοποιός κατασκευάζει τα έπιπλα που θα επιπλώσεις το σπιτικό σου.
• Ο υδραυλικός επισκευάζει την διαρροή, καθαρίζει την αποχέτευση και ξεβουλώνει την τουαλέτα σου.
• Ο δάσκαλος μορφώνει και εμπνέει τα παιδιά σου ώστε να γίνουν καλύτερα
• Ο πελάτης σου παρέχει την υποστήριξη που σε καθιστά ικανό να πληρώνεις τις υποχρεώσεις σου.
• Ο καλλιτέχνης σου εξάπτει την φαντασία και σε ψυχαγωγεί.
• Η μοδίστρα ράβει τα υπέροχα ρούχα που σε κάνουν να δείχνεις όμορφη.
• Ο γυναικολόγος και η μαία σε βοηθούν να φέρεις το υπέροχο μωρό σου στον κόσμο.

Σταμάτα ένα λεπτό και άρχισε να σκέφτεσαι την σχέση σου με τους άλλους ανθρώπους και αμέσως θα καταλάβεις πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ευγνωμοσύνη στην δημιουργία μιας ευτυχισμένης και παραγωγικής ζωής. Ζούμε σε ένα κόσμο όπου έχουμε πολλά για τα οποία πρέπει να είμαστε ευγνώμονες, αρκεί να σταματήσουμε και να κοιτάξουμε γύρω μας. Πρέπει πραγματικά να υποκλιθούμε στους ρόλους που παίζουν τελείως άγνωστοι άνθρωποι καθημερινά στην ζωή μας. Η αγνή προσπάθεια και η ιδιοφυΐα των άλλων είναι ένας από τους πιο δυνατούς λόγους που πρέπει να βάλουμε την άσκηση της ευγνωμοσύνης στην καθημερινότητά μας. Η ταπεινότητα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ευγνωμοσύνης, καθότι δεν μπορούμε να αναγνωρίσουμε την ανάγκη της ευγνωμοσύνης χωρίς αυτήν.

Ο Κικέρων είπε: Μία καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη δεν αποτελεί μόνο την μεγαλύτερη αρετή, αλλά και την μητέρα όλων των άλλων αρετών.

Ο βαθμός στον οποίο είστε ευγνώμων, αποτελεί ασφαλή δείκτη της πνευματικής σας υγείας. Ο Επίκουρος σκεφτόταν: Τίποτε δεν είναι αρκετό γι αυτόν που και τα αρκετά του είναι λίγα. Ας μην πούμε στο τέλος της ζωής μας. Τι υπέροχη ζωή που έζησα. Μακάρι να το είχα καταλάβει και να την είχα εκτιμήσει νωρίτερα.

Ευχαριστήστε τον Θεό για τα λερωμένα πιάτα. Γιατί και αυτά έχουν κάτι να πουν: Ενώ άλλοι άνθρωποι πεινούν, σε μας φαϊ ποτέ δεν λείπει στο σπίτι, υγεία κι ευτυχία, παράπονο δεν έχουμε κανένα γιατί ετούτα εδώ λεν στον καθένα πως ο Θεός ήταν καλός μαζί μας. «Εσύ Κύριε, που μου έδωσες τόσα πολλά, δώσε μου κάτι ακόμα- μια καρδιά γεμάτη ευγνωμοσύνη».

Ευχαριστώ , Ευχαριστώ , Ευχαριστώ!

Σεμινάριο “Το Κλειδί για τον Νόμο της Έλξης”

 

• Ποιο είναι το καλύτερο βήμα που μπορείς να κάνεις ΣΗΜΕΡΑ?

Από αύριο απομένουν μόνο 50 περίπου ημέρες για να τελειώσει το 2014. Μόνο 50 ημέρες από αυτό τον χρόνο !

• Τι σκέφτεσαι να κάνεις για να τις εκμεταλλευτείς?

Αλήθεια , γνωρίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι αρχίζουν να μιλάνε για την επόμενη χρονιά από τα τέλη Νοεμβρίου , αρχές Δεκεμβρίου, χωρίς να έχουν καταλάβει γιατί ό,τι είχαν στο μυαλό τους να κάνουν , δεν έγινε, όποιους στόχους έβαλαν , τους ξέχασαν ή τους έχασαν στην πορεία , δεν ξέρουν τι να κάνουν για την χρονιά που έρχεται…

Θα είναι το ίδιο άσχημη με την προηγούμενη?

Άκου τι ξέρω εγώ (και πρέπει να με εμπιστευθείς σε αυτό που θα σου πω…) Δεν έχει καμία απολύτως σημασία πόσο άσχημη η δύσκολη είναι η τωρινή σου κατάσταση.

ΓΙΑΤΙ…?

ΜΠΟΡΕΙΣ πραγματικά να την αλλάξεις, κάνοντας τα σωστά βήματα, ένα βήμα την φορά, κάθε φορά, κάθε μέρα.

ΣΚΕΨΟΥ ΣΟΒΑΡΑ!

Ποιο είναι το καλύτερο βήμα που μπορείς να κάνεις ΣΗΜΕΡΑ για να αλλάξεις το ΑΥΡΙΟ σου?

Ελάτε στο Σεμινάριο  “ΤΟ ΚΛΕΙΔΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΕΛΞΗΣ” και μάθετε πως το σύμπαν μπορεί να σας δώσει ο,τι επιθυμείτε , αρκεί να μάθετε πως να το ζητάτε!!!

ΤΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΤΡΕΣ

 

Ο ρόλος του “αρσενικού”

Ας μιλήσουμε για το πώς και γιατί οι άντρες εκφράζουν τα συναισθήματα τους διαφορετικά από τις γυναίκες.

Ο κόσμος γύρω μας παίζει μεγάλο ρόλο για το πώς θα αναπτυχθεί ο “εσωτερικός κόσμος” μας και για το πώς του επιτρέπεται να εκφράζεται. Η κοινωνία μας έχει χιλιάδες κανόνες, τύπους και άλλες αναμενόμενες συμπεριφορές.

Αν κοιτάξεις τους κοινωνικούς κανόνες που σχετίζονται με τους άντρες, θα δεις ένα σωρό από αυτούς να στοχεύουν στο να κρατήσουν τους άντρες μακριά από την αποδοχή και τον εναγκαλισμό των συναισθημάτων τους. Και ξέχνα τα περί έκφρασης των συναισθημάτων ανοιχτά και ειλικρινά. Είναι άγραφος κανόνας ότι οι άντρες δεν πρέπει να κάνουν κάτι τέτοιο. Μόνο τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πιο αποδεκτό το να εξερευνούν και να επικοινωνούν οι άντρες τα συναισθήματά τους.

Δεν υπήρχαν βιβλία για άντρες σχετικά με σχέσεις και συναισθήματα 15 χρόνια πριν – ήταν ταμπού. Από νεαρή ηλικία οι άντρες διδάσκονται να περιορίζουν τα συναισθήματά τους. Διάφορες μελέτες δείχνουν ότι οι μητέρες εκθέτουν από τη νηπιακή ηλικία τις κόρες τους σε ένα ευρύτερο φάσμα συναισθημάτων απ' ότι τους γιους τους. Οι μητέρες επίσης καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια ώστε να περιορίσουν τα συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα των γιων τους.

Οι πατεράδες παίζουν επίσης ένα ρόλο. Μπορεί να καυγαδίζουν με τους γιους τους άλλα με τις κόρες φέρονται πιο συναισθηματικά. Καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν, αμφότεροι οι γονείς αποθαρρύνουν τους γιους από το να εκφράζουν ευάλωτα συναισθήματα ενώ ενθαρρύνουν τις κόρες να το κάνουν. Δεν έχεις ζήσει ποτέ την κατάσταση όπου ένα αγόρι δεν θέλει να παραδεχτεί στους φίλους του ότι έχει κοπέλα ή ότι ενδιαφέρεται για μία;

Τι συμβαίνει εδώ;

Τις περισσότερες φορές δεν είναι απλά ντροπαλός. Οι περισσότεροι άντρες περιμένουν από τους άλλους άντρες να αποφύγουν να δείξουν συναισθηματισμό, ειδικά με τον τρόπο που το κάνουν οι γυναίκες. Αν ένας άντρας δείξει ότι είναι ευαίσθητος γελοιοποιείται από τους άλλους άντρες σαν θηλυπρεπής. Και οι άντρες ΤΡΕΛΑΙΝΟΝΤΑΙ να το κάνουν αυτό ο ένας στον άλλο όταν είναι έξω σαν ομάδα ή παρέα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι ενισχύουν το κοινωνικό στερεότυπο του άντρα ως “σκληρού” που έχει ελάχιστη σχέση με τα συναισθήματά του. Είναι σαν να βρίσκονται σε ένα μέρος όπου δεν επηρεάζονται συναισθηματικά από τον έξω κόσμο.

Μπορείς να πεις “απίστευτο”;

Ξύπνα! Και άλλαξε τον τρόπο που βλέπεις τους άντρες!!

Ας το παραδεχτούμε. Οι άνδρες δεν το έχουν καθόλου όταν πρόκειται για επικοινωνία συναισθημάτων. Όπως και για σοβαρές σχέσεις. Οι περισσότερες γυναίκες δεν καταλαβαίνουν γιατί οι άνδρες είναι τόσο απρόθυμοι να εξερευνήσουν και να αφοσιωθούν. Από την άλλη, οι περισσότεροι άντρες τρελαίνονται από την συνεχή συναισθηματική αναζήτηση των γυναικών για νόημα στις σχέσεις τους. Δεν μπορούν με τίποτα να καταλάβουν γιατί οι γυναίκες βιώνουν έτσι τον κόσμο. Τους φαίνεται σαν ένα μη αναγκαίο ¨δράμα”.

Είναι μια αιώνια μάχη για το ποιος έχει δίκαιο: είναι οι άντρες συναισθηματικά ναυάγια ή είναι οι γυναίκες υπερβολικά συναισθηματικές (ή όπως ένας άντρας θα ήθελε να πιστεύει, υστερικές); Η πραγματικότητα είναι ότι κανείς δεν έχει δίκαιο. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι είσαι έτοιμη να κάνεις αυτό που χρειάζεται ώστε να τα καταφέρεις με τους άντρες. Ακριβώς όπως και οι άνδρες πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι χρειάζεται κάποιος χρόνος για να καταλάβουν πώς να πλησιάσουν μια γυναίκα.

Και μια που μιλάμε για το τι πρέπει να γίνει, να κάποιες σημαντικές αλήθειες:

Αλήθεια #1: Το να αλλάξεις τον τρόπο που βλέπεις κάποιον είναι ο καλύτερος τρόπος για να αλλάξει και αυτός τον τρόπο που σε βλέπει.

Αλήθεια #2: Τίποτα δεν θα αλλάξει στην ζωή σου μέχρι να αλλάξεις εσύ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ.

Αλήθεια #3: Ο ΜΟΝΟΣ τρόπος για να αλλάξεις την συμπεριφορά σου είναι να αλλάξεις τη νοοτροπία σου και τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα.

Ας αρχίσουμε λοιπόν με μία μεταβολή στον τρόπο σκέψης για τους άνδρες.

Θα σε ρωτήσω κάποια πράγματα σχετικά με τον άντρα σου. Σκέψου για λίγα λεπτά πριν απαντήσεις:

• Είναι συναισθηματικά διαθέσιμος;

(Με άλλα λόγια, επικοινωνεί μαζί σου ανοιχτά και πρόθυμα; Ανταποκρίνεται θετικά ή υποστηρικτικά στις συναισθηματικές σου ανάγκες;)

• Μοιράζεται ανοιχτά τα συναισθήματά του μαζί σου;

• Πιστεύεις ότι θα ήταν ευτυχισμένος αν “νοικοκυρευόταν” ή θεωρείς ότι θέλει ακόμα κάποιες περιπέτειες για τον εαυτό του;

• Θέλει μία σύντροφο και ερωμένη στη ζωή του ή ενδιαφέρεται πιο πολύ για κάποια με την οποία θα περάσει τη νύχτα του;

Όταν θα σκεφτείς αυτές τις ερωτήσεις, βεβαιώσου ότι θα αποφύγεις ένα συνηθισμένο λάθος: μην υποθέτεις ότι επιθυμεί τα ίδια πράγματα που επιθυμείς κι ΕΣΥ. Και μην υποθέτεις ότι οι επιθυμίες του θα φαίνονται λογικές σε εσένα.

Το να πιστέψεις ότι αυτό που θέλεις είναι και αυτό που θέλει ένας άντρας είναι η απόλυτη μορφή της ματαιοδοξίας.  Το ονομάζω “Εγωιστικός Έρωτας” και θα μιλήσω για αυτό αργότερα σε αυτό το βιβλίο και το πώς μπορεί να καταστρέψει μια ωραία κατάσταση. Φυσικά ισχύει και από την άλλη πλευρά – και οι άντρες μπορεί να είναι δύσκολοι να αντιμετωπιστούν όταν πιστεύουν ότι μια γυναίκα θέλει αυτά που θέλουν, νιώθει ό,τι νιώθουν (ή δεν νιώθουν) και συμπεριφέρεται όπως αυτοί.

Είχες ποτέ κάποιο φίλο που σε θεωρούσε τρελή επειδή ήθελες να είστε περισσότερο χρόνο μαζί ή πιο συνδεδεμένοι;  Κάποιοι άντρες είναι πολύ καλοί στο να υποκρίνονται ότι ο δικός τους τρόπος επικοινωνίας, συμπεριφοράς, καθώς και ο τρόπος που νιώθουν και αγαπούν είναι ο μόνος λογικός τρόπος. Και αν ως γυναίκα συμπεριφέρεσαι διαφορετικά θα σε κατηγοριοποιήσουν ως υπερβολικά συναισθηματική απλά και μόνο επειδή έχεις ένα διαφορετικό τρόπο αλληλεπίδρασης και σύνδεσης με τους ανθρώπους.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ'

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ
Συνέχεια ''Μέρος 5ο''


Ένα Νέο Ταξίδι

Καθώς οι εβδομάδες περνούσαν, Ο Δημήτρης και η Δώρα ήταν πολύ ευτυχισμένοι. Ένα βράδυ κατά τη διάρκεια του δείπνου, μιλούσαν, και ο Δημήτρης είπε στη γυναίκα του, «Σου έχω πει την ιστορία για το πώς άφησα το σπίτι μου, ξεκίνησα το σκληρό ταξίδι μου για να βρω την τύχη μου, και το πώς συνάντησα το καφέ πουλάκι που με οδήγησε στον κ. Αετό. Εκείνη ήταν η στιγμή που η ζωή μου άρχισε να αλλάζει. Μετά από κάποια δυσπιστία και αντίσταση από τη μεριά μου ο κ. Αετός μου δίδαξε τα τέσσερα ερωτήματα, και αυτό ήταν που με έφερε στο χωριό, με βοήθησε να βρω μια καλή δουλειά, και τελικά με οδήγησε σε εσένα, γλυκιά μου. Όταν άφησα το σπίτι με τον δίδυμο αδερφό μου, ορκιστήκαμε ότι θα ξαναβρεθούμε αφού βρούμε τη θέση μας στον κόσμο, και σκέπτομαι ότι μάλλον πια έχει έρθει ο καιρός. Αυτό το χωριό δεν είναι πολύ μακριά από το παλιό μου χωριό και την οικογένεια μου, και μου λείπουνε πολύ όλοι τους. Αναρωτιέμαι τι να κάνουνε.
Θέλω να σου τους γνωρίσω τελικά, αλλά θα μου επέτρεπες σε παρακαλώ να ταξιδέψω πρώτα εκεί μόνος μου, να τους πω τα υπέροχα νέα μου και να σχεδιάσω για το πότε θα μπορούσες να με συνοδέψεις και εσύ εκεί;»

«Φυσικά αγάπη μου», είπε η Δώρα με το ειλικρινές χαμόγελο της. «Πήγαινε με τις ευλογίες μου και σε παρακαλώ πες τους ότι τους στέλνω την αγάπη μου, και ότι ανυπομονώ να τους γνωρίσω και να γίνω μέρος της οικογένειας σου.»

Με την καθοδήγηση των τεσσάρων ερωτήσεων, τα σχέδια έγιναν με τον εργοδότη του Δημήτρη για κάποιο χρόνο εκτός εργασίας, και μέσα σε δύο εβδομάδες, είχε αποχαιρετήσει τη γυναίκα του και έπαιρνε τον δρόμο για το πατρικό του σπίτι. Καθώς περπατούσε, αναρωτιόταν τι θα βρει και πώς θα πει στην οικογένεια του για τις εμπειρίες του από την αναχώρηση του. Ευχόταν να είχε κάποιο τρόπο να επικοινωνήσει με τον Διονύση, αλλά ίσως ο Διονύσης να είχε ήδη επισκεφτεί το σπίτι. Ίσως οι γονείς του να γνώριζαν για το που βρίσκεται ο αδερφός του και για τις δικές του περιπέτειες μετά το χωρισμό τους στο σταυροδρόμι.
Ο Δημήτρης σφύριζε ενώ περπατούσε σε ένα χαλικόστρωτο μονοπάτι, και σκεφτόταν για όλα τα πράγματα που θα ήθελε να κάνει, τα μέρη που θα ήθελε να επισκεφτεί και για τους ανθρώπους που θα ήθελε να δει στη σύντομη επίσκεψη του. Ανυπομονούσε να τους πει για τη νέα του νύφη, το ζεστό σπιτικό του και την ενδιαφέρουσα δουλειά του. Αποφάσισε ότι χρειαζόταν ένα σχέδιο, αλλιώς ο χρόνος θα περνούσε πολύ γρήγορα.
Καθώς προχωρούσε άρχισε να σκέφτεται τις τέσσερις ερωτήσεις σχετικά με την επίσκεψη του. Όταν τελείωσε, ήξερε με λεπτομέρεια τι ήθελε να κάνει εκεί (και ακόμα και με ποια σειρά). Η ερώτηση, ‘τι καλό θα κάνει αυτό για εμένα;’ ήταν πραγματικά διασκεδαστική, γιατί υπήρχαν τόσα πολλά θετικά πράγματα που περίμενε από αυτή την επίσκεψη.
Την ώρα που τελείωσε, συνειδητοποίησε πως ο ήλιος είχε περάσει το υψηλότερο σημείο στον ουρανό και ήταν ώρα να σταματήσει για το μεσημεριανό του. Πεινούσε πολύ εξαιτίας της πεζοπορίας, της σκέψης και του σχεδιασμού που έκανε όλο το πρωί. Βρήκε ένα μεγάλο πλατύ βράχο δίπλα στο μονοπάτι, κάθισε κάτω και άνοιξε το καλάθι με το φαγητό του που η γυναίκα του με αγάπη του είχε ετοιμάσει με όλα τα αγαπημένα του φαγητά.
Καθώς άπλωνε την πετσέτα του και ετοιμαζόταν να απολαύσει το μεσημεριανό του, συνειδητοποίησε ότι βρισκόταν πολύ κοντά στο σταυροδρόμι στο οποίο αυτός και ο αδερφός του αποχαιρέτησαν ο ένας τον άλλον πριν πολλούς μήνες. Το γεγονός αυτό του έφερε ένα κύμα αναμνήσεων και άρχισε να σκέφτεται όλα αυτά που του συνέβησαν στα χρόνια μετά τον χωρισμό. Ο δίδυμος αδερφός του, του έλειπε τώρα περισσότερο από ποτέ. Ο Δημήτρης βγήκε από την ονειροπόληση του με ένα γρήγορα κούνημα του κεφαλιού του. Αποφάσισε ότι το να κάθεται και να αναπολεί δεν θα του φέρει πίσω τον Διονύση, ούτε θα τον βοηθούσε να φτάσει στην οικογένεια του. Τότε μάζεψε τη φραντζόλα και το τυρί που έτρωγε, τα ξαναέβαλε στο καλάθι και στερέωσε τον υπνόσακο στην πλάτη του. Στάθηκε, έτοιμος να ξεκινήσει ξανά το ταξίδι του, όταν άκουσε ένα σφύριγμα να έρχεται από την άλλη μεριά της διακλάδωσης. Ο Δημήτρης κοντοστάθηκε. Το ήξερε αυτό το σφύριγμα. «Διονύση!» φώναξε. «Διονύση, εσύ είσαι; Είμαι ο Δημήτρης, ο αδερφός σου!». Και οι δύο έτρεξαν προς τον ήχο της φωνής του άλλου. Όταν έφτασαν στην αρχή της διακλάδωσης ήρθαν πρόσωπο με πρόσωπο και έπεσαν ο ένας στην αγκαλιά του άλλου. Και άρχισαν να κουβεντιάζουν συγχρόνως: είχαν τόσα πολλά να πούνε.

Μέρος 2.Η περιπέτεια του Διονύση

Οι κακοί και Άδικοι Άνθρωποι στον Κόσμο

Αρκετούς μήνες πριν, όταν ο Διονύσης άφησε τον αδερφό του στο σταυροδρόμι και ξεκίνησε για την αντίθετη κατεύθυνση, δεν σχεδίαζε τίποτε περισσότερο από το να βρει τον δρόμο του στον κόσμο. Βρήκε καταφύγιο σε εγκαταλειμμένες καλύβες και κάποιες φορές κάτω από κίτρινες θημωνιές. Συγχρόνως έψαχνε διαρκώς για ένα καλό μέρος να εγκατασταθεί και κάτι ενδιαφέρον για να κάνει, αλλά δεν βρήκε ούτε το ένα ούτε το άλλο. Σε κάθε πόλη που έφτανε έκανε στον πρώτο άνθρωπο που συναντούσε την ίδια ερώτηση. «Πώς είναι οι άνθρωποι σε αυτήν την πόλη;». Σε κάθε πόλη η ερώτησή του απαντιόταν με μία ερώτηση, «Εσύ τι λες; Πώς είναι οι άνθρωποι από κει που έρχεσαι;». Η απάντησή του πάντα περιείχε ένα παράδειγμα του πόσο κακό και άδικο υπήρχε εκεί που τον έκανε να τα παρατήσει όλα και να φύγει ενώ ο αδερφός του κληρονόμησε την οικογενειακή επιχείρηση. Θα έλεγε στον δύστυχο ακροατή του πόσο κουρασμένος ήταν από το ταξίδι και πόσο ήλπιζε αυτή η πόλη να ήταν διαφορετική από την πόλη που μεγάλωσε. Μέχρι τώρα όλες οι πόλεις στις οποίες είχε ταξιδέψει ήταν γεμάτες με άκαρδους ανθρώπους και καμιά ευκαιρία για ξένους νέους. Αλλά σε κάθε πόλη η απάντηση ήταν ένα λυπημένο κούνημα του κεφαλιού και η φράση: «Νομίζω πως θα βρεις κι εδώ τους ανθρώπους όπως ακριβώς κι αλλού».
Και ήταν αλήθεια – σε κάθε πόλη τον αγνοούσαν, τον εκμεταλλευόντουσαν ή τον λήστευαν κυριολεκτικά. Σε κάθε μέρος αναρωτιόταν: «Ποιο είναι το πρόβλημα εδώ; Γιατί έχουν αυτό το πρόβλημα; Τι τους σταματάει από το να είναι χρήσιμοι, γενναιόδωροι και τίμιοι; Γιατί πάντα βρίσκω τόσο κακούς ανθρώπους όπου κι αν πάω; Ποιανού είναι το λάθος;». Πάντα έφτανε στο συμπέρασμα ότι το λάθος ήταν κάποιου άλλου. Και καθώς οι μέρες γινόταν πιο σκοτεινές και πιο κρύες, άρχισε να αμφιβάλλει αν θα έβρισκε το δρόμο του στη ζωή. Η υπομονή του εξαντλήθηκε και άρχισε να κατηγορεί τους γονείς του που τον ανάγκασαν να τα βγάλει πέρα μόνος του. Θύμωνε με τους ανθρώπους που συναντούσε και δεν τον βοηθούσαν και είχε σχεδόν φτάσει στο σημείο να γρυλλίζει σε όποιον περνούσε. Ο Διονύσης καταλάβαινε πως αν δεν έβρισκε ένα ασφαλές και ζεστό μέρος να περάσει τον χειμώνα, θα είχε δυσκολίες, αλλά δεν έτυχε να βρει μια πόλη που ήθελε να είναι το σπίτι του. Συνέχιζε λοιπόν να σιγοβράζει από θυμό.
Καθώς είχε πάρει μαζί του λίγα χρήματα για το ταξίδι έκανε οικονομίες, για την περίπτωση που δεν θα κατάφερνε να βρει καταφύγιο για το χειμώνα


Η συνάντηση με τον Αγρότη


Μια μέρα καθώς ο χειμώνας άρχισε να παγώνει τα δάση γύρω του, ο Διονύσης συνάντησε έναν ταπεινό αγρότη, που του ζήτησε δανεικά και υποσχέθηκε να τον ξεπληρώσει και με τόκο. Ο αγρότης φαινόταν ανήσυχος και έδειχνε να έχει ξεπέσει. Με μια αναλαμπή ελπίδας ο Διονύσης τον ρώτησε, «Ποιο είναι το πρόβλημα, γιατί χρειάζεσαι χρήματα;».
Ο αγρότης είπε: «Όπως ξέρεις πέρσι είχαμε μεγάλη ξηρασία στην περιοχή και δεν είχαμε σχεδόν καθόλου σοδειά. Η οικογένειά μου αναγκάστηκε να πουλήσει το μουλάρι και να φάμε όλο το καλαμπόκι για να βγάλουμε τον χειμώνα. Τώρα δεν έχω ούτε σπόρο να φυτέψω ή μουλάρι να οργώσω.»

«Γιατί έχεις αυτό το πρόβλημα;»

Ο αγρότης απάντησε, «Τα πήγαινα μια χαρά μέχρι την ξηρασία. Πίστευα ότι η βροχή θα ερχόταν και όταν δεν ήρθε, η καλλιέργεια άρχισε να μαραίνεται και τα χωράφια με το ζόρι παρήγαγαν κάτι για να ζήσουμε. Του γείτονά μου η σοδειά ατύχησε κι αυτή. Είναι το ίδιο παντού. Δεν έβρεξε αρκετά και τώρα δεν υπάρχει τρόπος να συνεχίσουμε».

Ο Διονύσης κοίταξε τον αγρότη κατευθείαν στα μάτια.

«Τι σε σταματάει από το να πάρεις αυτό που θέλεις;» 

Ο αγρότης κοίταξε τον Διονύση σαν να ήταν τρελός, αλλά υπομονετικά του εξήγησε πάλι πως είχε υποφέρει από την ξηρασία, πως πούλησαν το μουλάρι του, και έφαγαν όλη τη σοδειά για να περάσουν τον χειμώνα και πως κανείς δεν είχε αποθέματα.

«Ποιανού το λάθος είναι αυτό;» ρώτησε ο Διονύσης.

Τώρα ο αγρότης άρχισε να εκνευρίζεται. «Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τον καιρό», γρύλισε.
Ο Διονύσης λυπήθηκε τον άνθρωπο και καθώς έπρεπε να κάνει κάτι για να αρχίσει να αποκτά την περιουσία που τόσο επιθυμούσε, δάνεισε στον αγρότη τα χρήματα που είχε με την υπόσχεση να έχει ένα μέρος να μείνει τον χειμώνα και να συμπεριληφθεί στην επιστροφή των χρημάτων και ένα μερίδιο από τη σοδειά.
Ο Διονύσης πέρασε το χειμώνα με τον αγρότη και την οικογένειά του, μοιραζόμενος το πενιχρό φαγητό και όταν ο καιρός ζέστανε, βοηθούσε με τις αγροτικές δουλειές. Όταν υπήρχε κάποιο πρόβλημα, ο Διονύσης βοηθούσε τον αγρότη να βρει το λάθος, ποιες ήταν οι προοπτικές και ποιανού το λάθος ήταν. Δυστυχώς η ξηρασία ήταν ακόμη χειρότερη την επόμενη περίοδο, δεν υπήρχε σοδιά να μοιραστούν, ούτε τρόπος να τον ξεχρεώσει ο αγρότης. Όταν ο Διονύσης το εξακρίβωσε αυτό, ξέσπασε έξω από το χωριό, μουρμουρίζοντας πόσο άδικη ήταν η κατάσταση και πως ήξερε ότι ο αγρότης δεν θα μπορούσε ποτέ να τον ξεχρεώσει. Ο Διονύσης σκέφτηκε: «Έπρεπε να ξέρω ότι και αυτός ο άνθρωπος ήταν ακριβώς σαν τους άλλους. Με εκμεταλλεύτηκε και μου έκλεψε τα λεφτά. Στοιχηματίζω ότι ποτέ δεν σκόπευε να με ξεπληρώσει, ακόμη κι αν σοδειά θα ήταν καλή. Δεν μπορείς να εμπιστεύεσαι κανέναν αυτές τις μέρες, και είχα τόσες ελπίδες για αυτή την επένδυση, αλλά για μια ακόμη φορά, με εκμεταλλεύτηκε ένα κάθαρμα, και να ‘μαι τώρα χωρίς σχεδόν καθόλου λεφτά».

Η Κόρη του Εμπόρου

Ο Διονύσης περιπλανήθηκε στην επόμενη πόλη, όπου συνάντησε την κόρη ενός εμπόρου. Η Δανάη ήταν νέα και παιχνιδιάρα, με μακριά καστανά μαλλιά που κατέληγαν σε απαλές μπούκλες. Άρεσε αμέσως στον Διονύση, κι αυτή όμως δεν έμεινε αδιάφορη για τον νεαρό ταξιδιώτη. Η Δανάη ήταν το μοναχοπαίδι ενός πλούσιου εμπόρου που δεν είχε γιο για να κληρονομήσει την επιχείρησή του.
Ένα πρωί ο Διονύσης αποφάσισε να ζητήσει το χέρι της. Χτύπησε αποφασιστικά την πόρτα του σπιτιού της και ένας γεροδεμένος και καλοντυμένος κύριος άνοιξε την πόρτα. Ο Διονύσης απολογήθηκε που είχε έρθει απροειδοποίητα, αλλά ο έμπορος κάτι υποψιάστηκε από το βλέμμα του Διονύση.
Χαϊδεύοντας με το ένα χέρι τη γενειάδα του ρώτησε:

«Μπορώ να βοηθήσω; Τι θα ήθελες;»

Ο Διονύσης απάντησε: «Θέλω να παντρευτώ την κόρη σας, κύριε, να χτίσουμε τη ζωή μας μαζί, να κάνουμε οικογένεια και να μη χρειαστεί να ανησυχώ πια για στέγη, φαγητό ή συντροφιά».

Ο έμπορος φάνηκε δυσαρεστημένος. «Πώς θα επωφεληθείς από αυτό;»

Ο Διονύσης απάντησε: «Η Δανάη και εγώ αγαπιόμαστε, και δεν θα είμαστε πια μόνοι. Δεν θα χρειαστεί ποτέ πια να κοιμηθώ με άδειο στομάχι, και το σπίτι μας θα μας ζεσταίνει».

Μορφάζοντας ο έμπορος ρώτησε: «Πώς θα το ξέρεις όταν θα έχεις αυτό που θέλεις;».

«Δεν θα πεινώ και δεν θα κρυώνω. Η γυναίκα μου κι εγώ δεν θα είμαστε μόνοι, δεν θα έχουμε στεναχώριες. Και δεν θα το μετανιώσεις που θα με πάρεις στην οικογενειακή επιχείρηση», είπε ο Διονύσης.

Ο έμπορος ρώτησε: «Πώς θα πάρεις αυτά που θέλεις;».

Ο Διονύσης απάντησε, «Πες τη λέξη και όλα τα βάσανα μου θα τελειώσουν». Ο έμπορος σηκώθηκε από την καρέκλα του με ένα ύφος αηδίας στο πρόσωπό του. Έδειξε στον Διονύσης την πόρτα και τον διέταξε να φύγει από το σπίτι του αμέσως.
Η Δανάη που άκουσε τη φασαρία κατέβηκε τρέχοντας κάτω τη στιγμή που έκλεινε με κρότο η εξώπορτα.

«Δεν πρόκειται να ξαναδείς αυτόν τον νέο, κατάλαβες;». Ο έμπορος έπιασε το κεφάλι του με ταραχή καθώς είδε την απογοήτευση στο πρόσωπο της κόρης του. «Δεν ταιριάζει για σύζυγος σου, ούτε για κληρονόμος της επιχείρησής μου. Σκέφτεται μόνο αυτά που δεν θέλει και θέλει να ξέρει μόνο πως μπορεί να επωφεληθεί από μια κατάσταση. Ξέρω, λέει πως σε αγαπάει, αλλά μου απέδειξε ότι δεν έχει κάποιο σχέδιο με ποιον τρόπο να σε φροντίσει. Μπορεί να σου λείψει για μια δυο μέρες, αλλά θα ήσουν δυστυχισμένη μαζί του μια ζωή».

Ο Διονύσης περπατούσε με βαριά βήματα στον κεντρικό δρόμο του χωριού, τα παπούτσια του άφηναν συννεφάκια σκόνης καθώς προχωρούσε. Ήταν έξαλλος με τον έμπορο που κατέστρεψε την ευκαιρία του για ευτυχία και πλουτισμό. «Έπρεπε να το περιμένω» μονολόγησε ξεφυσώντας. «Οι άνθρωποι είναι άδικοι και αχάριστοι. Η Δανάη δεν έπρεπε να με ενθαρρύνει και να μου δώσει ελπίδες. Ο άσπλαχνος πατέρας της προσποιήθηκε ότι με άκουσε. Ήταν ένα ακόμη παράδειγμα του πόσο διπρόσωποι και αδιάφοροι μπορεί να είναι οι άνθρωποι».

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ Δ'

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΑΔΕΡΦΩΝ
Συνέχεια "Μέρος 3ο"

Δημιουργώντας τον Κόσμο σύμφωνα με τον Τρόπο που Σκεπτόμαστε

Καθώς πλησίαζαν το πρώτο χωριό, ο Δημήτρης αναγνώρισε την στροφή του μονοπατιού και τους βράχους της πλαγιάς. «Ε! Πέρασα από εδώ νωρίτερα», είπε στον κ. Αετό. «Οι άνθρωποι δεν ήταν φιλικοί και θερμοί. Κάνεις δεν μου αφιέρωσε λίγο χρόνο.»
Τους μίλησες, ή μόνο χαμογέλασες;» ρώτησε ο αετός.
«Μα φυσικά όχι», είπε ο Δημήτρης. «Ήμουν ένας ξένος, απλώς ένα επισκέπτης στην πόλη τους. Αυτοί έπρεπε να πάρουν πρωτοβουλία και να είναι φιλικοί μαζί μου από την αρχή. Έπρεπε να δουν ότι κρύωνα και πεινούσα, και παρόλα αυτά ούτε ένας από αυτούς δεν μου έριξε μια δεύτερη ματιά, πόσο μάλλον μου προσέφερε μια μπουκιά φαγητό, ένα ποτήρι νερό, ή ένα ζεστό μέρος να ξαποστάσω! Όλα τα χωριά και οι κάτοικοι τους είναι το ίδιο: εχθρικοί και αδιάφοροι… εκτός, φυσικά, από το δικό μου χωριό. Όλοι γνώριζαν εμένα και την οικογένεια μου εκεί, ήταν φιλικοί και μας συμπαραστέκονταν. Αυτό το χωριό δεν έχει καμία σχέση με το δικό μου, και σίγουρα δεν είναι ένα μέρος όπου θα ήθελα να ζήσω».

«Ένα λεπτό», προειδοποίησε ο αετός. «Το μόνο που ακούω από εσένα είναι αυτό που ονομάζω ‘σκέψεις μομφής’. Καθόλου παράξενο λοιπόν το ότι δεν βρήκες κάποιο χωριό να σου αρέσει – είχες ήδη αποφασίσει ότι όλα τα χωριά και οι άνθρωποι δεν θα σε δεχτούν, οπότε αυτό ήταν και το μόνο που έβλεπες. Σύμφωνα με την ιστορία σου, η εντύπωση που δίνεται είναι πως ό,τι συνέβη εδώ ήταν φταίξιμο κάποιου άλλου.»

Ο Δημήτρης κατσούφιασε. «Ήταν.»

«Ας ξαναπάμε πίσω στο μάθημα, λοιπόν» είπε ο αετός, καταπνίγοντας ένα ελαφρύ αναστεναγμό. «Τι επιθυμείς;»

«Σου είπα ήδη. Επιθυμώ ένα ωραίο χωριό να εγκατασταθώ, μια δουλεία, μια γυναίκα να ερωτευτώ, να παντρευτώ και να κάνω οικογένεια.»

«Πώς περιμένεις να βρεις ένα ωραίο χωριό αν πλησιάζεις το κάθε ένα με την προδιάθεση ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίδιοι; Ότι δεν σε συμπαθούν και ότι είναι εχθρικοί και αδιάφοροι. Δεν κάνεις καμία προσπάθεια να είσαι φιλικός από την αρχή, να χαμογελάσεις, να κάνεις ερωτήσεις, ή ακόμα και να ζητήσεις κάτι το οποίο θέλεις. Περιμένεις να σε φροντίσουν οι άλλοι, και το χειρότερο, να διαβάσουν το μυαλό σου! Τι σόι βλακείες είναι αυτές;» Για ακόμη μια φορά ο κ. Αετός κοίταξε τον Δημήτρης μέσα στα μάτια. «Πώς πάει η μέθοδος σου λοιπόν;»

«Με ρωτάς αν παίρνω αυτό που θέλω; Ε, όχι. Δεν πάει καθόλου καλά, υποθέτω», είπε ο Δημήτρης σκεπτικά.

«Αλλά έτσι είναι ο κόσμος. Δεν μπορώ να τον αλλάξω.»

Ο κ. Αετός τον κοίταξε αυστηρά αλλά στοργικά. «Μην είσαι τόσο σίγουρος για αυτό νεαρέ!»

«Πάντως δεν συνέβη μέχρι τώρα!» φώναξε ο Δημήτρης.

Τι Θέλεις εναντίον Τι Δεν Θέλεις

Ο αετός τότε αποφάσισε να αλλάξει την προσέγγιση του και είπε, «Δημήτρη, θυμάσαι όταν εγώ και το καφέ πουλάκι μιλούσαμε για έναν άλλο τρόπο σκέψης; Λοιπόν, κάτι τέτοιο δεν σημαίνει να θέσεις στον εαυτό σου αυτές τις ερωτήσεις μόνο μια φορά. Σημαίνει να τις ρωτάς συνεχώς ώστε να σε βοηθήσουν να συγκεντρωθείς στο τι θέλεις κάθε στιγμή της ζωής σου. Όταν θέτεις και απαντάς αυτές τις ερωτήσεις, λες στον εγκέφαλο σου τι να προσέξει, καθώς ο εγκέφαλος σου έχει τη δυνατότητα να εστιάζει σε λίγα πράγματα κάθε φορά. Όταν λες στον εγκέφαλο σου τι δεν θέλεις, αυτό είναι και το πράγμα στο οποίο πάνω εστιάζει. Όλα τότε γίνονται αρνητικά. Αν το μόνο που θέλεις είναι να μην έχεις εχθρικούς ανθρώπους στη ζωή σου, αυτοί θα υπάρχουν οπουδήποτε και να κοιτάξεις! Αυτό λοιπόν, είναι ένα μικρό τεστ για να δούμε αν άκουγες. Τι θα έπρεπε να κάνεις αντί να λες στον εαυτό σου (και στον εγκέφαλο σου) τι δεν θέλεις;»

«Δεν ξέρω», απάντησε ο Δημήτρης. «Στον εαυτό μου λέω πάντα αυτό που δεν θέλω, γιατί με αυτό τον τρόπο προστατεύω τον εαυτό μου, καθώς έτσι βρίσκομαι σε επιφυλακή. Έτσι, δεν μπορούν να με ξεγελάσουν ή να με πληγώσουν.»

«Ας σε ρωτήσω πάλι, λοιπόν: λειτουργεί καλά αυτή η τεχνική; Έχει κρατήσει τον πόνο και την εξαπάτηση μακριά από τη ζωή σου;» ρώτησε ο κ. Αετός.
«Ξέρεις, νομίζω πως δεν το έκανε… αλλά νόμιζα ότι θα το κάνει. Απλά αυτός ήταν ο τρόπος που έμαθα για να προστατεύω τον εαυτό μου ενώ μεγάλωνα», απάντησε ο Δημήτρης.

«Μου φαίνεται ότι χρειάζεσαι κάποια νέα εργαλεία για να σε βοηθήσουν να προστατευτείς, Δημήτρη», είπε ο αετός. «Είσαι πρόθυμος να τα δεχτείς; Σου εγγυώμαι ότι θα αλλάξουν δραματικά τον τρόπο που σκέφτεσαι για πάντα. Αν είναι να σε βοηθήσω, τότε πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι τι δεν θέλεις. Αυτή τη στιγμή αυτός είναι εξ ορισμού ο τρόπος σκέψης σου. Θα χρειαστεί λίγη δουλειά για να ορίσουμε έναν νέο τρόπο. Δέχεσαι μια τέτοια πρόκληση;»

Ο Δημήτρης ήταν δύσπιστος. «Προσπαθείς να μου πεις ότι απλά με το να σκέφτομαι τι θέλω, θα αλλάξω τον κόσμο μου; Δεν έχω τέτοια δύναμη. Μη ξεχνάς ότι είμαι αποτυχημένος και βλάκας», είπε ο Δημήτρης ηττημένος.

Ο κ. Αετός απάντησε, «Κατά κάποιο τρόπο, ναι, αυτό σου λέω, αλλά δεν είναι απαραίτητο ότι θα δημιουργήσεις κάτι καινούριο – απλά θα αρχίσει να προσέχεις αυτά που ήδη υπάρχουν. Βλέπεις, ξέρω ότι στην ζωή υπάρχουν καλά και κακά πράγματα. Είναι όλα εκεί συγχρόνως. Η εμπειρία που έχω από τον κόσμο γύρω μου καθορίζεται από το πού στρέφω την προσοχή μου. Τις περισσότερες φορές προσέχω αυτό που έχω προγραμματίσει τον εγκέφαλο μου να προσέχει. Πάρε την περίπτωση σου, για παράδειγμα. Λες συνεχώς στον εαυτό σου αυτό που δεν θέλεις, και έτσι ο εγκέφαλος αυτόματα διαλέγει μόνο αυτό. Από τη στιγμή που μπορείς να συγκεντρωθείς σε λίγα πράγματα κάθε φορά, εσύ προσέχεις τα κακά πράγματα, λες στον εαυτό σου ότι αυτό είναι ό,τι υπάρχει, και μετά δημιουργείς (ή ενισχύεις) την πεποίθηση αυτή. Στην περίπτωση σου, αυτός είναι ο λόγος που πιστεύεις ότι όλοι οι άνθρωποι είναι κακοί. Την ίδια στιγμή συμβαίνουν καλά και θετικά πράγματα γύρω σου, αλλά εξαιτίας της αρνητικής στάσης σου, δεν είσαι σε θέση να δώσεις σημασία σε αυτά. Δεν θα ήθελες να αρχίσεις να παρατηρείς τα καλά πράγματα αντί των κακών;»

«Θα ήθελα κάτι τέτοιο, αλλά δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω. Έχεις κάποια συμβουλή;» ρώτησε ο Δημήτρης ένθερμα.

«Ω, μα ήδη άρχισες», είπε ο αετός σοφά. «Όταν απάντησες στις ερωτήσεις μου σχετικά με το τι θέλεις, τι θα σου έδινε αυτό, πώς θα το ξέρεις όταν θα το έχεις αποκτήσεις και θα έχεις φτάσει πραγματικά εκεί, όταν απάντησες σε αυτά λοιπόν, είχες ήδη αρχίσει να εκπαιδεύεις το μυαλό σου να κοιτάει τα καλά πράγματα στη ζωή.»

«Μου φαίνεται αρκετά εύκολο κάτι τέτοιο. Είσαι σίγουρος ότι θα δουλέψει;»

«Δουλεύει για ‘μένα, το καφέ πουλάκι και εκατοντάδες άλλους. Απλά εξαρτάται από το αν είσαι ή όχι διατεθειμένος να χρησιμοποιήσεις τις ερωτήσεις για όλες τις πλευρές της ζωής σου, ξανά και ξανά, μέχρι να γίνουν ο αυτόματος τρόπος σκέψης σου, άσχετα με τις συγκυρίες στις οποίες θα βρίσκεσαι κάθε φορά. Τι θέλεις να κάνεις, λοιπόν;»

«Θέλω να αλλάξω τη ζωή μου εδώ και τώρα», είπε ο Δημήτρης. «Ας αρχίσουμε.»

«Επίτρεψε μου λοιπόν να βεβαιωθώ ότι ακόμα θέλεις αυτά που είπες ότι θέλεις νωρίτερα. Είπες ότι επιθυμείς να βρεις ένα ωραίο χωριό, να βρεις μια ασχολία που σου αρέσει, να βγάλεις χρήματα, να βρεις μια γυναίκα που θα θέλεις να παντρευτείς, να κάνεις οικογένεια και να ζήσεις χαρούμενα για το υπόλοιπο της ζωής σου. Σωστά;»

«Ναι, μου αρέσουν πολύ όπως ακούγονται όλα αυτά, και θέλω να ξεκινήσω αμέσως. Αρκετά σπατάλησα τη ζωή μου. Μπορούμε να βρούμε ένα άλλο χωριό; Είμαι έτοιμος!»

«Ακολούθησε με» είπε ο κ. Αετός, ενώ ξεκίνησε να πετάξει. «Θα πρέπει να περπατάς γρήγορα για να μη μείνεις πίσω.»

Στο Χωριό

Προς το τέλος της ημέρας έφτασαν σε ένα ευχάριστο χωριό. Ο Δημήτρης αυτή τη φορά μπήκε με διαφορετική συμπεριφορά, χαμογελώντας και χαιρετώντας τους ανθρώπους που συναντούσε. Οι περαστικοί ανταπέδιδαν το χαμόγελο και κάποιοι σταμάτησαν για να τον ρωτήσουν που μεγάλωσε. Είχε ακόμα και μια δυο σύντομες συζητήσεις σχετικά με μέρη στα οποία θα μπορούσε να μείνει μέχρι να βρει πιο μόνιμο κατάλυμα.
Ο Δημήτρης έφτασε σε έναν από τους ξενώνες που του πρότειναν και εκεί βρήκε ένα ευχάριστο δωμάτιο, όχι πολύ ακριβό, όπου θα μπορούσε επίσης να έχει πρωινό και βραδινό. Μόλις κάθισε στο κρεβάτι άρχισε να συνειδητοποιεί ότι τα πράγματα έδειχναν καλά. Προς το παρόν, θα είχε μια στέγη πάνω από το κεφάλι του, θα ήταν ζεστός, και θα έτρωγε τακτικά. Είχε καταφέρει να πάρει κάποια από αυτά που ήθελε, και είχε περάσει λιγότερο από μία μέρα από τότε που άρχισε τον νέο τρόπο σκέψης του. Μετά το δείπνο είχε έρθει η ώρα για τον κ.Αετό να αναχωρήσει. Συμφώνησαν να συναντηθούν το επόμενο πρωί για ακόμη μια επισκόπηση των ερωτήσεων, και για να καταστρώσουν ένα σχέδιο για την ημέρα. Καθώς ο κ.Αετός πετούσε στον έναστρο ουρανό, ο Δημήτρης τον ευχαριστούσε δυνατά.
Ο Δημήτρης ξύπνησε το επόμενο πρωί και είδε το φως του ήλιου χύνεται από το παράθυρο. Παρατήρησε τους λευκούς τοίχους, και για μια στιγμή, δεν μπορούσε να καταλάβει που βρισκόταν. Μετά θυμήθηκε τι συνέβη εχθές – η κρίσιμη καμπή στη ζωή του. Επίσης, γνώριζε ότι δεν θα είχε βρει αυτό το ζεστό μέρος για να κοιμηθεί και να φάει χωρίς το καφέ πουλάκι και τον κ. Αετό. Έριξε μια ματιά στο ρολόι, και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Πεινούσε και ήθελε να φάει πρωινό πριν συναντηθεί με τον αετό.
Μετά το πολύ ικανοποιητικό πρωινό με αυγά, λουκάνικα και κέικ, ξεκίνησε για να βρει τον κ. Αετό. Και οι δυο τους είχαν ξεκουραστεί καλά, και ανυπομονούσαν να προχωρήσουν στο επόμενο βήμα του ταξιδιού του Δημήτρης. Για ακόμη μια φορά ο Δημήτρης ευχαρίστησε τον αετό θερμά για όλα όσα είχε κάνει. Ήξερε βαθιά μέσα του ότι ποτέ ξανά δεν θα ήταν ο ίδιος


ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ….